Niewielka miejscowość wypoczynkowa, malowniczo położona u stóp masywu Gór Olimp, jest doskonałą bazą wypadowa dla miłośników górskich wycieczek pieszych i wspinaczki oraz bardziej ekstremalnych sportów wodnych - rafting czy kajakarstwo.
Litohoro to niewielka miejscowość wypoczynkowa z niesamowitą atmosferą. Leży w Grecji, na Riwierze Olimpijskiej u podnóża Olimpu, w odległości ok. 9 km na południe od stolicy regionu Katerini. Miasteczko usytuowane na wysokości 300 m n.p.m. po wschodniej stronie szczytu jest punktem wyjścia jednej z tras (międzynarodowy szlak E4) wiodących na Olimp, gdzie można obejrzeć jego szczyt ze stoku góry Stavros, a także przespacerować się wąwozem do Wodospadów Afrodyty - mitycznych kąpielisk zapewniających podobno zdrowie i urodę. Długość trasy to ok. 10 km do Prionii (restauracja, bezpłatny, parking oraz ostatnie źródełko wody), skąd prowadzi trasa do schroniska Spilios Aghapitos.
Położone się 5 kilometrów od krajowej autostrady Ateny-Saloniki (92 km od Salonik, 24km od Katerini i 65 od Larissy) W centrum wioski jest plac z fontanną, dokoła którego zbudowano małe rondo. Przy placu stoi piękny kościół z dzwonnicą, a za kościołem park z pomnikiem, placem zabaw i letnią sceną teatralną. Wokół centralnego placyku mieszczą się restauracje i tawerny oraz liczne sklepy.
Litohorno to miasto o historycznych tradycjach z domami o architekturze macedońskiej, z wąskimi brukowanymi dróżkami i licznymi kapliczkami. Turyści, którzy tu zawitają mogą spotkać różnorodne zatoczki, gdzie klasyczne piękno złotych plaż przerywane jest skałami i kamieniami. W bliskim sąsiedztwie miejscowości znajduje się także Dion, gdzie mieści się ważne centrum wykopalisk archeologicznych.
Bardzo ciekawym miejscem, które warto zobaczyć jest wąwóz Litohoro, a także kanion rzeki Enipeas, wypływającej spod stóp Mitikas, którym można się przespacerować. Litohoro leży w pobliżu plaży Pieria na południu Macedonii. Z miasteczka rozciąga się widok zarówno na morze jak i na góry. Warto tu przyjechać ze względu na panoramę masywu i krajobrazy, jakie się tu roztaczają. Dużym plusem Litohoro jest fakt, iż leży w parku narodowym (podobno woda w kranach płynie prosto z górskich strumieni).
Z Litochoro łatwo się dostać autobusem do Salonik oraz Larisy. Pociągi (w tych samych kierunkach) nie jeżdżą zbyt często, a stacja położona jest przy plaży, czyli ok. 5 km od centrum Litohoro. To miejsce polecane jest na wypoczynek szczególnie miłośnikom aktywnego wypoczynku.
Olimp - ten właściwy - to masyw o długości 28 km i szerokości 25 km, uwieńczony aż ośmioma szczytami, z których najwyższy Mitikas (w tłumaczeniu na język polski - nos) liczy 2917 m n.p.m. W czasach starożytnych był on uważany za siedzibę bogów, z których najważniejszym był Zeus Gromowładny. Olimp, otoczony aurą tajemniczości, był niedostępny dla śmiertelników, którzy, chcąc sobie zjednać przychylność bogów, składali swoje dary na sąsiednich szczytach - Stefanim (2909 m) i Skalii (2866 m). Mimo upływu lat jego tajemniczość nie przeminęła, a zjawiska atmosferyczne pozwalają odczuć ducha czasów antycznych.
Szczyt Olimpu, doskonale widoczny rano, wieczorem ukrywa się za mgłą, która jest wynikiem cyrkulacji powietrza. Specyficznym zjawiskiem, które pozostawia niezatarte wrażenie, jest burza nad Olimpem, kiedy to niebieskie i złote pioruny, uderzając o szczyt, tworzą niezapomniane widowisko.
Olimp, góra bogów, wart jest długiej wycieczki. Najlepszą bazą wypadową jest leżące na wysokości 315 m n.p.m. miasteczko Litochoro, słynące z silnego oporu, jaki stawiali jego mieszkańcy wrogim wojskom, czy to podczas okupacji tureckiej, która trwała prawie pięćset lat, czy też w czasie II wojny światowej wojskom niemieckim.
W Litochoro biorą początek dwa z trzech szlaków wiodących na wierzchołek Olimpu. Pierwszy z nich prowadzi na szczyt od strony wschodniej, biegnąc doliną rzeki Enipeas (trasa turystyczna E4). Na początku tej trasy znajduje się wodospad, w którym ponoć kąpał się Zeus, by obmyć się po ziemskich uciechach. Druga prowadzi na szczyt również od wschodu, jednak nie doliną, tylko stopniowo pnie się w górę po zboczach Olimpu i okrąża lekko wierzchołek od północy. Trzecia, najłatwiejsza trasa, prowadzi na szczyt od południa, biorąc swój początek nieopodal bazy wojskowej, koło miasta Olimpiada.
Masyw Olimpu, oddalony w linii prostej od morskich wybrzeży o mniej więcej 18 km, jest wspaniałym miejscem do pieszych wędrówek.
Przedstawiamy Państwu linie lotnicze do Grecji. Zapraszamy do skorzystania z naszej strony : www.lotnicze-bilety.pl.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tanie linie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tanie linie. Pokaż wszystkie posty
piątek, 16 stycznia 2009
wtorek, 6 stycznia 2009
Lotnisko Londyn – Gatwick LGW
London Gatwick Airport (IATA: LGW, ICAO: EGKK) to drugi po Heathrow najważniejszy i najruchliwszy port lotniczy w Londynie, a także w całej Wielkiej Brytanii. Położony jest o 40 kilometrów na południe od centrum miasta i o 40 kilometrów na północ od miasta Brighton, położonego nad Kanałem La Manche. Konkretna jego lokalizacja to jednak miasto Crawley, West Sussex, którego centrum położone jest o około 5 kilometrów od lotniska. Posiada także status jednego z najruchliwszych portów lotniczych o pojedynczym pasie startowym. Jeżeli chodzi o przepływ pasażerów, to port w Gatwick znajduje się na 22 miejscu na świecie oraz na 7, pod względem pasażerów międzynarodowych. Lotnisko posiada CAA Public Use Aerodrome Licence, numer P528 (czyli Certyfikat Publicznego Transportu Lotniczego, który wydawany jest przez Civil Aviation Authority, regulujące i koordynujące wszelkie aspekty ruchu powietrznego w Wielkiej Brytanii).
Z Gatwick w roku 2006 odbyło się blisko 264 tysiące startów samolotów osobowych, które przewiozły na swych pokładach ponad 34 miliony pasażerów w i z ok 200 miast. Co ważniejsze, samoloty linii czarterowych raczej nie korzystają z ogromnego Heathrow, port w Gatwick jest dla nich zatem najczęściej bazą docelową tak dla Londynu, jak i dla całej południowo-wschodniej Anglii. Ze względu na dwustronne porozumienie pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Wielką Brytanią (a dokładniej liniami Virgin Atlantic i British Airways) , jakie zostało zawarte w 1977 roku pod nazwą Bermuda II, wiele lotów do i z USA odbywa się właśnie z Gatwick, gdyż Heathrow wprowadziło znaczne ograniczenia lotów transatlantyckich.
Nazwa „Gatwick” pochodzi jeszcze z 1241 roku, od mieszczącego się tu wówczas dworu. Pochodzi ona a anglo-saksońskiej mieszanki słów „ gāt” - oznaczającego kozła, oraz „ wīc” - czyli farma. Zatem dzisiejsza nazwa jednego z najważniejszych lotnisk wywodzi się z określenia „koźla farma”. W XIX wieku powstał tu tor dla wyścigów konnych, który szybko zyskał dużą popularność i prestiż, zatem na linii kolejowej Londyn – Brighton powstała stacja kolejowa właśnie w pobliżu toru. W roku 1930 powstał tu Surrey Aero Club, a wkrótce potem także szkoła lotnicza. Tak nauka jak i coraz większa ilość maszyn, jakim dysponował klub, wzrastający prestiż oraz zasięg działania, przyniosły miejscu sławę i zainteresowanie. W 1952 roku spore już lotnisko zostało z rozkazu władz brytyjskich zamknięte na czas renowacji i unowocześnienia. 9 lipca 1958 roku Królowa Elżbieta II wylądowała w prywatnym samolocie na płycie odnowionego portu, inaugurując tym samym oficjalne otwarcie.
Dziś Gatwick posiada dwa terminale – Północny i Południowy, pomiędzy którymi poruszać się można przy pomocy darmowego systemu pojazdów automatycznych (Gatwick Airport Transit ). Oczywiście obydwa wyposażone są we wszelkie udogodnienia dla podróżnych – restauracje, sklepy, kawiarnie. Są także doskonale przystosowane dla osób niepełnosprawnych, a dzieci znajdą tu dla siebie wiele rozrywek oraz specjalne sale zabaw. Na terenie terminali znajdują się też kaplice – anglikańska, katolicka oraz Wolnego Kościoła, a także zaciszne pokoje modlitwy. W pobliżu portu znajduje się wiele hoteli o wysokim standardzie, dostępnych cenowo dla większości podróżujących.
Północny terminal w większości obsługiwany jest przez British Airways (samoloty tych linii kursują niemal do wszystkich krajów Europejskich, a przede wszystkim – do ich większych lotnisk), ale korzystają z niego także przedstawiciele innych linii z sojuszów lotniczych One World i Sky Team, dzięki którym podróżni mogą udać się stąd między innymi do Tel Avivu (Arkia Israel Airlines), Madrytu (Air Comet), Budapesztu (Malév), Brukseli (SN Brussels Airlines), czy Marakeszu (Royal Air Maroc) i na Cypr Turecki ( Cyprus Turkish Airlines), easyJet, oraz w wiele innych miejsc tak w Europie jak i poza nią.
Z Gatwick w roku 2006 odbyło się blisko 264 tysiące startów samolotów osobowych, które przewiozły na swych pokładach ponad 34 miliony pasażerów w i z ok 200 miast. Co ważniejsze, samoloty linii czarterowych raczej nie korzystają z ogromnego Heathrow, port w Gatwick jest dla nich zatem najczęściej bazą docelową tak dla Londynu, jak i dla całej południowo-wschodniej Anglii. Ze względu na dwustronne porozumienie pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Wielką Brytanią (a dokładniej liniami Virgin Atlantic i British Airways) , jakie zostało zawarte w 1977 roku pod nazwą Bermuda II, wiele lotów do i z USA odbywa się właśnie z Gatwick, gdyż Heathrow wprowadziło znaczne ograniczenia lotów transatlantyckich.
Nazwa „Gatwick” pochodzi jeszcze z 1241 roku, od mieszczącego się tu wówczas dworu. Pochodzi ona a anglo-saksońskiej mieszanki słów „ gāt” - oznaczającego kozła, oraz „ wīc” - czyli farma. Zatem dzisiejsza nazwa jednego z najważniejszych lotnisk wywodzi się z określenia „koźla farma”. W XIX wieku powstał tu tor dla wyścigów konnych, który szybko zyskał dużą popularność i prestiż, zatem na linii kolejowej Londyn – Brighton powstała stacja kolejowa właśnie w pobliżu toru. W roku 1930 powstał tu Surrey Aero Club, a wkrótce potem także szkoła lotnicza. Tak nauka jak i coraz większa ilość maszyn, jakim dysponował klub, wzrastający prestiż oraz zasięg działania, przyniosły miejscu sławę i zainteresowanie. W 1952 roku spore już lotnisko zostało z rozkazu władz brytyjskich zamknięte na czas renowacji i unowocześnienia. 9 lipca 1958 roku Królowa Elżbieta II wylądowała w prywatnym samolocie na płycie odnowionego portu, inaugurując tym samym oficjalne otwarcie.
Dziś Gatwick posiada dwa terminale – Północny i Południowy, pomiędzy którymi poruszać się można przy pomocy darmowego systemu pojazdów automatycznych (Gatwick Airport Transit ). Oczywiście obydwa wyposażone są we wszelkie udogodnienia dla podróżnych – restauracje, sklepy, kawiarnie. Są także doskonale przystosowane dla osób niepełnosprawnych, a dzieci znajdą tu dla siebie wiele rozrywek oraz specjalne sale zabaw. Na terenie terminali znajdują się też kaplice – anglikańska, katolicka oraz Wolnego Kościoła, a także zaciszne pokoje modlitwy. W pobliżu portu znajduje się wiele hoteli o wysokim standardzie, dostępnych cenowo dla większości podróżujących.
Północny terminal w większości obsługiwany jest przez British Airways (samoloty tych linii kursują niemal do wszystkich krajów Europejskich, a przede wszystkim – do ich większych lotnisk), ale korzystają z niego także przedstawiciele innych linii z sojuszów lotniczych One World i Sky Team, dzięki którym podróżni mogą udać się stąd między innymi do Tel Avivu (Arkia Israel Airlines), Madrytu (Air Comet), Budapesztu (Malév), Brukseli (SN Brussels Airlines), czy Marakeszu (Royal Air Maroc) i na Cypr Turecki ( Cyprus Turkish Airlines), easyJet, oraz w wiele innych miejsc tak w Europie jak i poza nią.
poniedziałek, 5 stycznia 2009
Lotnisko Berlin Tegel TXL
Stolica Niemiec szczycie się aż trzema międzynarodowymi portami lotniczymi, są to: Berlin-Schönefeld (niem. Flughafen Berlin-Schönefeld), który do 1990 był centralnym dla całego NRD, Berlin-Tempelhof (niem. Flughafen Tempelhof), położony niedaleko od centrum miasta, i w końcu Berlin-Tegel im. Otto Lilienthala (niem. Flughafen Berlin-Tegel "Otto Lilienthal", IATA: TXL, ICAO: EDDT). Lotnisko Tegel znajduje się w dawnym Berlinie zachodnim, w pobliżu autostrady A111 (niem. Bundesautobahn 111, BAB 111, Autobahn 111) łączącej dwie obwodnice Berlina – zewnętrzną (Berliner Ring, A10) z wewnętrzną (Berliner Stadtring, A110). Od cetrum miasta oddalone jest o około 8 kilometrów na północny-zachód.
Port Lotniczy Berlin-Tegel powstał po II Wojnie Światowej, w okresie tzw. „Zimnej Wony”. Wówczas to cały ruch powietrzny do i z Zachodnich Niemiec był kontrolowany przez państwa zwycięskie, czyli Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię oraz Francję. Pierwsza linii, która rozpoczęła stąd w 1960 roku regularne przeloty pasażerskie, było Air France., a następnie swoje usługi wprowadziło tu amerykańskie PanAm, dzięki którym od 1964 roku można było odbywać loty do Nowego Yorku, a od 1971 do Szkocji (Glasgow) i Irlandii (Shannon). Od 1968 roku zaczęła także wzrastać liczba korzystających z lotniska samolotów czarterowych. Na przełomie lat 70' i 80' kolejnym wielkim przewoźnikiem stało się Dan-Air, a oferta docelowych podróży poszerzyła się o Amsterdam (Holandia), Saarbrücken (Niemcy) i port Gatwick w Londynie (Wielka Brytania).
Kolejnymi ważnymi liniami, które korzystały, lub nada korzystają z portu w Berlinie – Tegel korzystają takie linie, jak Court Line Aviation – jedne z największych Brytyjskich Linii Niezależnych, od 1970 roku służyły Tegel swoimi lotami czarterowymi z bazy w Londynie - Luton Airport oraz Paryżu - Le Bourget (między rokiem 1970 a marcem roku 1974). Następnie Touraine Air Transport – francuskie linie regionalne, które obsługiwały trasę Berlin Tegel - Saarbrücken kilka razy dziennie w latach 1978 – 1984, oraz TWA – kolejny wielki przewoźnik z USA obsługuje trasę z Berlina Tegel do Frankfurtu (Rhein-Main-Flughafen lub Flughafen Frankfurt am Main) dwa razy dziennie, od 1989 roku do dziś.
Obecnie głównym terminalem, jest budynek o kształcie sześciokąta, znajdujący się w części południowej, który rolę operacyjną otrzymał w 1974 roku. Liniami które zainaugurowały nowy budynek były British Airways (z samolotem Lockheed L-1011 "Tristar" 1), Laker Airways (McDonnell Douglas DC-10-10), Pan Am (Boeing 747-100) oraz Air France (Airbus A300 B2). Dan-Air wykonało za to pierwszy komercyjny lot pasażerski. Wkrótcepotem przeniesiono główny port lotniczy Zachodniego Berlina z Tempelhof do Tegel.
Tegel posiada aż cztery terminale – A, B, C i D, z czego terminale główne to A i B, gdzie kierowanych jest większość linii korzystających z Tegel. Terminal C przynależy niejako do linii Air Berlin i został oddany do użytku pod koniec maja 2007 roku. Ostatni z terminali jest najmniejszym i większości wykorzystywany jest przez jedną z największych linii niemieckich – TUIfly.
Z portu w Tegel korzysta wiele linii tak krajowych, jak i międzynarodowych. Z przewoźników niemieckich najważniejszymi są Air Berlin, Condor Airlines, Lufthansa i TUIfly, natomiast wśród międzynarodowych wymienić należy Air China, Air Europa, Air France, Air Italy, Air Malta , Air One, Alitalia, Austrian Airlines, British Airways, Czech Airlines, Polskie Linie Lotnicze LOT czy Turkish Airlines. Dzięki tak rozbudowanej i różnorodnej ofercie przewoźniczej z Berlina uzyskać możemy połączenia do niemal każdego miejsca w Europie, a także Stanach Zjednoczonych czy Turcji.
Port Lotniczy Berlin-Tegel powstał po II Wojnie Światowej, w okresie tzw. „Zimnej Wony”. Wówczas to cały ruch powietrzny do i z Zachodnich Niemiec był kontrolowany przez państwa zwycięskie, czyli Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię oraz Francję. Pierwsza linii, która rozpoczęła stąd w 1960 roku regularne przeloty pasażerskie, było Air France., a następnie swoje usługi wprowadziło tu amerykańskie PanAm, dzięki którym od 1964 roku można było odbywać loty do Nowego Yorku, a od 1971 do Szkocji (Glasgow) i Irlandii (Shannon). Od 1968 roku zaczęła także wzrastać liczba korzystających z lotniska samolotów czarterowych. Na przełomie lat 70' i 80' kolejnym wielkim przewoźnikiem stało się Dan-Air, a oferta docelowych podróży poszerzyła się o Amsterdam (Holandia), Saarbrücken (Niemcy) i port Gatwick w Londynie (Wielka Brytania).
Kolejnymi ważnymi liniami, które korzystały, lub nada korzystają z portu w Berlinie – Tegel korzystają takie linie, jak Court Line Aviation – jedne z największych Brytyjskich Linii Niezależnych, od 1970 roku służyły Tegel swoimi lotami czarterowymi z bazy w Londynie - Luton Airport oraz Paryżu - Le Bourget (między rokiem 1970 a marcem roku 1974). Następnie Touraine Air Transport – francuskie linie regionalne, które obsługiwały trasę Berlin Tegel - Saarbrücken kilka razy dziennie w latach 1978 – 1984, oraz TWA – kolejny wielki przewoźnik z USA obsługuje trasę z Berlina Tegel do Frankfurtu (Rhein-Main-Flughafen lub Flughafen Frankfurt am Main) dwa razy dziennie, od 1989 roku do dziś.
Obecnie głównym terminalem, jest budynek o kształcie sześciokąta, znajdujący się w części południowej, który rolę operacyjną otrzymał w 1974 roku. Liniami które zainaugurowały nowy budynek były British Airways (z samolotem Lockheed L-1011 "Tristar" 1), Laker Airways (McDonnell Douglas DC-10-10), Pan Am (Boeing 747-100) oraz Air France (Airbus A300 B2). Dan-Air wykonało za to pierwszy komercyjny lot pasażerski. Wkrótcepotem przeniesiono główny port lotniczy Zachodniego Berlina z Tempelhof do Tegel.
Tegel posiada aż cztery terminale – A, B, C i D, z czego terminale główne to A i B, gdzie kierowanych jest większość linii korzystających z Tegel. Terminal C przynależy niejako do linii Air Berlin i został oddany do użytku pod koniec maja 2007 roku. Ostatni z terminali jest najmniejszym i większości wykorzystywany jest przez jedną z największych linii niemieckich – TUIfly.
Z portu w Tegel korzysta wiele linii tak krajowych, jak i międzynarodowych. Z przewoźników niemieckich najważniejszymi są Air Berlin, Condor Airlines, Lufthansa i TUIfly, natomiast wśród międzynarodowych wymienić należy Air China, Air Europa, Air France, Air Italy, Air Malta , Air One, Alitalia, Austrian Airlines, British Airways, Czech Airlines, Polskie Linie Lotnicze LOT czy Turkish Airlines. Dzięki tak rozbudowanej i różnorodnej ofercie przewoźniczej z Berlina uzyskać możemy połączenia do niemal każdego miejsca w Europie, a także Stanach Zjednoczonych czy Turcji.
Subskrybuj:
Posty (Atom)