Niewielka miejscowość wypoczynkowa, malowniczo położona u stóp masywu Gór Olimp, jest doskonałą bazą wypadowa dla miłośników górskich wycieczek pieszych i wspinaczki oraz bardziej ekstremalnych sportów wodnych - rafting czy kajakarstwo.
Litohoro to niewielka miejscowość wypoczynkowa z niesamowitą atmosferą. Leży w Grecji, na Riwierze Olimpijskiej u podnóża Olimpu, w odległości ok. 9 km na południe od stolicy regionu Katerini. Miasteczko usytuowane na wysokości 300 m n.p.m. po wschodniej stronie szczytu jest punktem wyjścia jednej z tras (międzynarodowy szlak E4) wiodących na Olimp, gdzie można obejrzeć jego szczyt ze stoku góry Stavros, a także przespacerować się wąwozem do Wodospadów Afrodyty - mitycznych kąpielisk zapewniających podobno zdrowie i urodę. Długość trasy to ok. 10 km do Prionii (restauracja, bezpłatny, parking oraz ostatnie źródełko wody), skąd prowadzi trasa do schroniska Spilios Aghapitos.
Położone się 5 kilometrów od krajowej autostrady Ateny-Saloniki (92 km od Salonik, 24km od Katerini i 65 od Larissy) W centrum wioski jest plac z fontanną, dokoła którego zbudowano małe rondo. Przy placu stoi piękny kościół z dzwonnicą, a za kościołem park z pomnikiem, placem zabaw i letnią sceną teatralną. Wokół centralnego placyku mieszczą się restauracje i tawerny oraz liczne sklepy.
Litohorno to miasto o historycznych tradycjach z domami o architekturze macedońskiej, z wąskimi brukowanymi dróżkami i licznymi kapliczkami. Turyści, którzy tu zawitają mogą spotkać różnorodne zatoczki, gdzie klasyczne piękno złotych plaż przerywane jest skałami i kamieniami. W bliskim sąsiedztwie miejscowości znajduje się także Dion, gdzie mieści się ważne centrum wykopalisk archeologicznych.
Bardzo ciekawym miejscem, które warto zobaczyć jest wąwóz Litohoro, a także kanion rzeki Enipeas, wypływającej spod stóp Mitikas, którym można się przespacerować. Litohoro leży w pobliżu plaży Pieria na południu Macedonii. Z miasteczka rozciąga się widok zarówno na morze jak i na góry. Warto tu przyjechać ze względu na panoramę masywu i krajobrazy, jakie się tu roztaczają. Dużym plusem Litohoro jest fakt, iż leży w parku narodowym (podobno woda w kranach płynie prosto z górskich strumieni).
Z Litochoro łatwo się dostać autobusem do Salonik oraz Larisy. Pociągi (w tych samych kierunkach) nie jeżdżą zbyt często, a stacja położona jest przy plaży, czyli ok. 5 km od centrum Litohoro. To miejsce polecane jest na wypoczynek szczególnie miłośnikom aktywnego wypoczynku.
Olimp - ten właściwy - to masyw o długości 28 km i szerokości 25 km, uwieńczony aż ośmioma szczytami, z których najwyższy Mitikas (w tłumaczeniu na język polski - nos) liczy 2917 m n.p.m. W czasach starożytnych był on uważany za siedzibę bogów, z których najważniejszym był Zeus Gromowładny. Olimp, otoczony aurą tajemniczości, był niedostępny dla śmiertelników, którzy, chcąc sobie zjednać przychylność bogów, składali swoje dary na sąsiednich szczytach - Stefanim (2909 m) i Skalii (2866 m). Mimo upływu lat jego tajemniczość nie przeminęła, a zjawiska atmosferyczne pozwalają odczuć ducha czasów antycznych.
Szczyt Olimpu, doskonale widoczny rano, wieczorem ukrywa się za mgłą, która jest wynikiem cyrkulacji powietrza. Specyficznym zjawiskiem, które pozostawia niezatarte wrażenie, jest burza nad Olimpem, kiedy to niebieskie i złote pioruny, uderzając o szczyt, tworzą niezapomniane widowisko.
Olimp, góra bogów, wart jest długiej wycieczki. Najlepszą bazą wypadową jest leżące na wysokości 315 m n.p.m. miasteczko Litochoro, słynące z silnego oporu, jaki stawiali jego mieszkańcy wrogim wojskom, czy to podczas okupacji tureckiej, która trwała prawie pięćset lat, czy też w czasie II wojny światowej wojskom niemieckim.
W Litochoro biorą początek dwa z trzech szlaków wiodących na wierzchołek Olimpu. Pierwszy z nich prowadzi na szczyt od strony wschodniej, biegnąc doliną rzeki Enipeas (trasa turystyczna E4). Na początku tej trasy znajduje się wodospad, w którym ponoć kąpał się Zeus, by obmyć się po ziemskich uciechach. Druga prowadzi na szczyt również od wschodu, jednak nie doliną, tylko stopniowo pnie się w górę po zboczach Olimpu i okrąża lekko wierzchołek od północy. Trzecia, najłatwiejsza trasa, prowadzi na szczyt od południa, biorąc swój początek nieopodal bazy wojskowej, koło miasta Olimpiada.
Masyw Olimpu, oddalony w linii prostej od morskich wybrzeży o mniej więcej 18 km, jest wspaniałym miejscem do pieszych wędrówek.
Przedstawiamy Państwu linie lotnicze do Grecji. Zapraszamy do skorzystania z naszej strony : www.lotnicze-bilety.pl.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lotnicze bilety. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lotnicze bilety. Pokaż wszystkie posty
piątek, 16 stycznia 2009
wtorek, 6 stycznia 2009
Ferie we Włoszech
Alpy i Dolomity to dwa pojęcia, które sprawiają, że serce narciarza zaczyna bić mocniej. Snowboard, narty i narciarstwo w miejscach takich jak Dolomity czy Alpy to zawsze wyjątkowe przeżycie. Tamtejsze krajobrazy zapierają dech w piersiach a tereny narciarskie zaliczane są do najpiękniejszych i najlepiej utrzymanych na całym świecie.
W Alpach i Dolomitach słońce wschodzi ponad czerwono połyskującymi skałami i w ciągu dnia przesuwa się powoli nad zaśnieżonymi zboczami. We Włoskich Dolomitach spotkacie się Państwo z legendarną włoską gościnnością i przeżyjecie niezapomniane chwile w cudownym otoczeniu.
Dolina Val di Fassa to przedłużenie innej słynnej doliny w Dolomitach – Val di Fiemme, w kierunku północno-wschodnim. Pod względem widokowym to chyba najbardziej malowniczy zakątek Dolomitów, nazywany zresztą często Czarodziejskimi Dolomitami.
Dolina otoczona jest najwyższymi partiami tych gór: grupą di Sella, słupami skalnymi Cantinaccio i Sasso Lunga, Grupą delle Pale, Civetta i wreszcie – najwyższym szczytem: Marmoladą.
Narciarze mogą dostać tutaj zawrotu głowy od nadmiaru wrażeń i wariantów tras do pokonania. Jednocześnie jest to świetny teren dla całych rodzin. Odpowiedni stopień trudności tras zjazdowych znajdą tu zarówno zaawansowani, jak i początkujący.
Doskonale są tu przygotowane trasy dla chętnych do biegania na nartach.
Oczywiście, najlepiej znaleźć miejsce noclegowe jak najbliżej wyciągów. Warto więc wybrać którąś z następujących miejscowości: Canazei, Campitello, Pozzę lub Vigo.
Strona www.lotnicze-bilety.pl pomoże Ci w wyborze i zakupie biletu.
W Alpach i Dolomitach słońce wschodzi ponad czerwono połyskującymi skałami i w ciągu dnia przesuwa się powoli nad zaśnieżonymi zboczami. We Włoskich Dolomitach spotkacie się Państwo z legendarną włoską gościnnością i przeżyjecie niezapomniane chwile w cudownym otoczeniu.
Dolina Val di Fassa to przedłużenie innej słynnej doliny w Dolomitach – Val di Fiemme, w kierunku północno-wschodnim. Pod względem widokowym to chyba najbardziej malowniczy zakątek Dolomitów, nazywany zresztą często Czarodziejskimi Dolomitami.
Dolina otoczona jest najwyższymi partiami tych gór: grupą di Sella, słupami skalnymi Cantinaccio i Sasso Lunga, Grupą delle Pale, Civetta i wreszcie – najwyższym szczytem: Marmoladą.
Narciarze mogą dostać tutaj zawrotu głowy od nadmiaru wrażeń i wariantów tras do pokonania. Jednocześnie jest to świetny teren dla całych rodzin. Odpowiedni stopień trudności tras zjazdowych znajdą tu zarówno zaawansowani, jak i początkujący.
Doskonale są tu przygotowane trasy dla chętnych do biegania na nartach.
Oczywiście, najlepiej znaleźć miejsce noclegowe jak najbliżej wyciągów. Warto więc wybrać którąś z następujących miejscowości: Canazei, Campitello, Pozzę lub Vigo.
Strona www.lotnicze-bilety.pl pomoże Ci w wyborze i zakupie biletu.
Lotnisko Londyn – Gatwick LGW
London Gatwick Airport (IATA: LGW, ICAO: EGKK) to drugi po Heathrow najważniejszy i najruchliwszy port lotniczy w Londynie, a także w całej Wielkiej Brytanii. Położony jest o 40 kilometrów na południe od centrum miasta i o 40 kilometrów na północ od miasta Brighton, położonego nad Kanałem La Manche. Konkretna jego lokalizacja to jednak miasto Crawley, West Sussex, którego centrum położone jest o około 5 kilometrów od lotniska. Posiada także status jednego z najruchliwszych portów lotniczych o pojedynczym pasie startowym. Jeżeli chodzi o przepływ pasażerów, to port w Gatwick znajduje się na 22 miejscu na świecie oraz na 7, pod względem pasażerów międzynarodowych. Lotnisko posiada CAA Public Use Aerodrome Licence, numer P528 (czyli Certyfikat Publicznego Transportu Lotniczego, który wydawany jest przez Civil Aviation Authority, regulujące i koordynujące wszelkie aspekty ruchu powietrznego w Wielkiej Brytanii).
Z Gatwick w roku 2006 odbyło się blisko 264 tysiące startów samolotów osobowych, które przewiozły na swych pokładach ponad 34 miliony pasażerów w i z ok 200 miast. Co ważniejsze, samoloty linii czarterowych raczej nie korzystają z ogromnego Heathrow, port w Gatwick jest dla nich zatem najczęściej bazą docelową tak dla Londynu, jak i dla całej południowo-wschodniej Anglii. Ze względu na dwustronne porozumienie pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Wielką Brytanią (a dokładniej liniami Virgin Atlantic i British Airways) , jakie zostało zawarte w 1977 roku pod nazwą Bermuda II, wiele lotów do i z USA odbywa się właśnie z Gatwick, gdyż Heathrow wprowadziło znaczne ograniczenia lotów transatlantyckich.
Nazwa „Gatwick” pochodzi jeszcze z 1241 roku, od mieszczącego się tu wówczas dworu. Pochodzi ona a anglo-saksońskiej mieszanki słów „ gāt” - oznaczającego kozła, oraz „ wīc” - czyli farma. Zatem dzisiejsza nazwa jednego z najważniejszych lotnisk wywodzi się z określenia „koźla farma”. W XIX wieku powstał tu tor dla wyścigów konnych, który szybko zyskał dużą popularność i prestiż, zatem na linii kolejowej Londyn – Brighton powstała stacja kolejowa właśnie w pobliżu toru. W roku 1930 powstał tu Surrey Aero Club, a wkrótce potem także szkoła lotnicza. Tak nauka jak i coraz większa ilość maszyn, jakim dysponował klub, wzrastający prestiż oraz zasięg działania, przyniosły miejscu sławę i zainteresowanie. W 1952 roku spore już lotnisko zostało z rozkazu władz brytyjskich zamknięte na czas renowacji i unowocześnienia. 9 lipca 1958 roku Królowa Elżbieta II wylądowała w prywatnym samolocie na płycie odnowionego portu, inaugurując tym samym oficjalne otwarcie.
Dziś Gatwick posiada dwa terminale – Północny i Południowy, pomiędzy którymi poruszać się można przy pomocy darmowego systemu pojazdów automatycznych (Gatwick Airport Transit ). Oczywiście obydwa wyposażone są we wszelkie udogodnienia dla podróżnych – restauracje, sklepy, kawiarnie. Są także doskonale przystosowane dla osób niepełnosprawnych, a dzieci znajdą tu dla siebie wiele rozrywek oraz specjalne sale zabaw. Na terenie terminali znajdują się też kaplice – anglikańska, katolicka oraz Wolnego Kościoła, a także zaciszne pokoje modlitwy. W pobliżu portu znajduje się wiele hoteli o wysokim standardzie, dostępnych cenowo dla większości podróżujących.
Północny terminal w większości obsługiwany jest przez British Airways (samoloty tych linii kursują niemal do wszystkich krajów Europejskich, a przede wszystkim – do ich większych lotnisk), ale korzystają z niego także przedstawiciele innych linii z sojuszów lotniczych One World i Sky Team, dzięki którym podróżni mogą udać się stąd między innymi do Tel Avivu (Arkia Israel Airlines), Madrytu (Air Comet), Budapesztu (Malév), Brukseli (SN Brussels Airlines), czy Marakeszu (Royal Air Maroc) i na Cypr Turecki ( Cyprus Turkish Airlines), easyJet, oraz w wiele innych miejsc tak w Europie jak i poza nią.
Z Gatwick w roku 2006 odbyło się blisko 264 tysiące startów samolotów osobowych, które przewiozły na swych pokładach ponad 34 miliony pasażerów w i z ok 200 miast. Co ważniejsze, samoloty linii czarterowych raczej nie korzystają z ogromnego Heathrow, port w Gatwick jest dla nich zatem najczęściej bazą docelową tak dla Londynu, jak i dla całej południowo-wschodniej Anglii. Ze względu na dwustronne porozumienie pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Wielką Brytanią (a dokładniej liniami Virgin Atlantic i British Airways) , jakie zostało zawarte w 1977 roku pod nazwą Bermuda II, wiele lotów do i z USA odbywa się właśnie z Gatwick, gdyż Heathrow wprowadziło znaczne ograniczenia lotów transatlantyckich.
Nazwa „Gatwick” pochodzi jeszcze z 1241 roku, od mieszczącego się tu wówczas dworu. Pochodzi ona a anglo-saksońskiej mieszanki słów „ gāt” - oznaczającego kozła, oraz „ wīc” - czyli farma. Zatem dzisiejsza nazwa jednego z najważniejszych lotnisk wywodzi się z określenia „koźla farma”. W XIX wieku powstał tu tor dla wyścigów konnych, który szybko zyskał dużą popularność i prestiż, zatem na linii kolejowej Londyn – Brighton powstała stacja kolejowa właśnie w pobliżu toru. W roku 1930 powstał tu Surrey Aero Club, a wkrótce potem także szkoła lotnicza. Tak nauka jak i coraz większa ilość maszyn, jakim dysponował klub, wzrastający prestiż oraz zasięg działania, przyniosły miejscu sławę i zainteresowanie. W 1952 roku spore już lotnisko zostało z rozkazu władz brytyjskich zamknięte na czas renowacji i unowocześnienia. 9 lipca 1958 roku Królowa Elżbieta II wylądowała w prywatnym samolocie na płycie odnowionego portu, inaugurując tym samym oficjalne otwarcie.
Dziś Gatwick posiada dwa terminale – Północny i Południowy, pomiędzy którymi poruszać się można przy pomocy darmowego systemu pojazdów automatycznych (Gatwick Airport Transit ). Oczywiście obydwa wyposażone są we wszelkie udogodnienia dla podróżnych – restauracje, sklepy, kawiarnie. Są także doskonale przystosowane dla osób niepełnosprawnych, a dzieci znajdą tu dla siebie wiele rozrywek oraz specjalne sale zabaw. Na terenie terminali znajdują się też kaplice – anglikańska, katolicka oraz Wolnego Kościoła, a także zaciszne pokoje modlitwy. W pobliżu portu znajduje się wiele hoteli o wysokim standardzie, dostępnych cenowo dla większości podróżujących.
Północny terminal w większości obsługiwany jest przez British Airways (samoloty tych linii kursują niemal do wszystkich krajów Europejskich, a przede wszystkim – do ich większych lotnisk), ale korzystają z niego także przedstawiciele innych linii z sojuszów lotniczych One World i Sky Team, dzięki którym podróżni mogą udać się stąd między innymi do Tel Avivu (Arkia Israel Airlines), Madrytu (Air Comet), Budapesztu (Malév), Brukseli (SN Brussels Airlines), czy Marakeszu (Royal Air Maroc) i na Cypr Turecki ( Cyprus Turkish Airlines), easyJet, oraz w wiele innych miejsc tak w Europie jak i poza nią.
Stockholm-Skavsta Airport NYO
Stockholm-Skavsta Airport czyli Stockholm-Skavsta flygplats (IATA: NYO, ICAO: ESKN) jest państwowym lotniskiem szwedzkim, położonym 100 kilometrów od centrum Sztokholmu w gminie Nyköping w regionie Södermanland.
Obsługuje przeważnie tanie linie lotnicze i przewoźników towarowych. Do niedawna było czwartym co do wielkości lotniskiem szwedzkim i drugim (pod tym samym względem) obsługującym Sztokholm. 3 stycznia 2008 roku władze portu ogłosiły jednak, że z uwagi na szybki wzrost liczby pasażerów, jakich obsługuje Skavsta, możemy już mówić o trzeciej pozycji wśród największych tego typu obiektów w Szwecji. Lotnisko posiada dwa asfaltowe pasy startowe o długości 2878 m i 2039 m.
Lotnisko powstało jako baza wojskowa w 1940 roku, a w lotnisko cywilne przekształciło się w 1984 roku. W 1997 roku ze Skavsty wykonano pierwszy rejs międzynarodowy do Londynu, z przewoźnikiem Ryanair. Ta sama firma w 2006 roku utworzyła tu swoją główną bazę i uruchomiła sześć dodatkowych tras międzynarodowych. Jakiś czas później WizzAir uruchomiło stąd loty na wschodnią Europę. Linie Finnair miały tu bazę postojową w czasie lotów z Bostonu do Helsinek, później jednak firma przeniosła swoje samoloty na większe szwedzkie lotnisko, Stockholm-Arlanda Airport. W 2006 roku przewoźnik Fritidsresor uruchomił tu loty czarterowe.
Wypożyczanie samochodów oferują firmy Avis, Europcar, Hertz i Sixt. Na lotnisko można się też dostać taksówką (około godziny drogi, kosztem 1300 SEK), pociągiem (ze stacji w Nyköping, około godziny jazdy, koszt to około 118 SEK ale od stacji kolejowej trzeba jeszcze dojechać autobusem tudzież taksówką) lub busem (linia 515 i 715, która kursuje od godz. 4.00 nad ranem do północy, 90-minutowa trasa, 150 SEK). W pobliżu terminala znajduje się parking.
Na Stockholm-Skavsta Airport możemy skorzystać z kilku sklepów z jedzeniem i piciem, upominkami, akcesoriami i prasą. Jest tu także poczta i apteka. Oprócz tego na lotnisku przez całą dobę funkcjonuje Alpha Retail Catering, który oferuje kanapki i ciepłe posiłki. Jest także Coffee Shop gdzie napić można się kawy oraz bar z szerokim wyborem światowych alkoholi.
Oprócz tego, na terenie Srockholm-Skavsta Airport znajdziemy kantor oraz możliwość skorzystania z Internetu.
Skavsta obsługuje przewoźników Ryanair, Wizzair, Fritidsresor (TUI), Ving / My Travel, Apollo i Gotlandsflyg.
Z lotniska niedaleko Sztokholmu dostaniemy się do takich miast, jak: Alghero, Alicante, Berlin-Schönefeld, Bratysława, Bremen, Dublin, Eindhoven, Frankfurt-Hahn, Girona, Glasgow-Prestwick, Grenoble, Karlsruhe-Baden Baden, Liverpool, Londyn-Stansted, Lubeka, Malta, Marsylia, Mediolan-Bergamo, Paryż-Beauvais, Piza, Porto, Rimini, Ryga, Rzym-Ciampino, Salzburg, Trapani, Treviso, Walencja czy Weeze (Ryanair), Budapeszt, Gdańsk, Katowice, Poznań, Warszawa (WizzAir), Visby (Gotlandsflyg) i Skien (Vildanden).
Obsługuje przeważnie tanie linie lotnicze i przewoźników towarowych. Do niedawna było czwartym co do wielkości lotniskiem szwedzkim i drugim (pod tym samym względem) obsługującym Sztokholm. 3 stycznia 2008 roku władze portu ogłosiły jednak, że z uwagi na szybki wzrost liczby pasażerów, jakich obsługuje Skavsta, możemy już mówić o trzeciej pozycji wśród największych tego typu obiektów w Szwecji. Lotnisko posiada dwa asfaltowe pasy startowe o długości 2878 m i 2039 m.
Lotnisko powstało jako baza wojskowa w 1940 roku, a w lotnisko cywilne przekształciło się w 1984 roku. W 1997 roku ze Skavsty wykonano pierwszy rejs międzynarodowy do Londynu, z przewoźnikiem Ryanair. Ta sama firma w 2006 roku utworzyła tu swoją główną bazę i uruchomiła sześć dodatkowych tras międzynarodowych. Jakiś czas później WizzAir uruchomiło stąd loty na wschodnią Europę. Linie Finnair miały tu bazę postojową w czasie lotów z Bostonu do Helsinek, później jednak firma przeniosła swoje samoloty na większe szwedzkie lotnisko, Stockholm-Arlanda Airport. W 2006 roku przewoźnik Fritidsresor uruchomił tu loty czarterowe.
Wypożyczanie samochodów oferują firmy Avis, Europcar, Hertz i Sixt. Na lotnisko można się też dostać taksówką (około godziny drogi, kosztem 1300 SEK), pociągiem (ze stacji w Nyköping, około godziny jazdy, koszt to około 118 SEK ale od stacji kolejowej trzeba jeszcze dojechać autobusem tudzież taksówką) lub busem (linia 515 i 715, która kursuje od godz. 4.00 nad ranem do północy, 90-minutowa trasa, 150 SEK). W pobliżu terminala znajduje się parking.
Na Stockholm-Skavsta Airport możemy skorzystać z kilku sklepów z jedzeniem i piciem, upominkami, akcesoriami i prasą. Jest tu także poczta i apteka. Oprócz tego na lotnisku przez całą dobę funkcjonuje Alpha Retail Catering, który oferuje kanapki i ciepłe posiłki. Jest także Coffee Shop gdzie napić można się kawy oraz bar z szerokim wyborem światowych alkoholi.
Oprócz tego, na terenie Srockholm-Skavsta Airport znajdziemy kantor oraz możliwość skorzystania z Internetu.
Skavsta obsługuje przewoźników Ryanair, Wizzair, Fritidsresor (TUI), Ving / My Travel, Apollo i Gotlandsflyg.
Z lotniska niedaleko Sztokholmu dostaniemy się do takich miast, jak: Alghero, Alicante, Berlin-Schönefeld, Bratysława, Bremen, Dublin, Eindhoven, Frankfurt-Hahn, Girona, Glasgow-Prestwick, Grenoble, Karlsruhe-Baden Baden, Liverpool, Londyn-Stansted, Lubeka, Malta, Marsylia, Mediolan-Bergamo, Paryż-Beauvais, Piza, Porto, Rimini, Ryga, Rzym-Ciampino, Salzburg, Trapani, Treviso, Walencja czy Weeze (Ryanair), Budapeszt, Gdańsk, Katowice, Poznań, Warszawa (WizzAir), Visby (Gotlandsflyg) i Skien (Vildanden).
Port lotniczy Poznań-Ławica POZ
Port Lotniczy Poznań-Ławica im. Henryka Wieniawskiego (kod IATA: POZ, kod ICAO: EPPO) to jedno z najstarszych, międzynarodowych lotnisk w Polsce. Często jest mylony z położonym niedaleko portem 31 Bazy Lotniczej Poznań-Krzesiny (kod ICAO: EPKS) – nie tyle przez pasażerów co… pilotów. Wpływ na to ma podobna budowa i układ pasów startowych obu portów. Zdarzyło się kilka takich omyłkowych lądowań, jednym z nich był rejs tureckiego Boeinga 737 linii Sky Airlines, lecącego z Antalyi do Poznania.
Lotnisko poznańskie jest położone ok. 7 kilometrów od centrum miasta i stanowi jedno z najruchliwszych lotnisk w Polsce. Od jakiegoś czasu pojawiają się koncepcje przeniesienia lotniska w inne miejsce z powodu użytkowania jego północnej części przez wojsko od 1913 roku (ścieżka podejście biegnie więc ponad centrum miasta).
Asfalbetonowy pas startowy ma 2504 metrów długości a drogi kołowania wynoszą 320 i 120 metrów. Terminal pasażerski został oddany do użytku 4 listopada 2001. Jego przepustowość liczy się w 1,2 - 1,5 mln pasażerów rocznie, jednocześnie może obsługiwać ponad czterystu pasażerów (przy odlocie nieco więcej niż przy przylocie), łącznie ok. 880 pasażerów na godzinę. Władze lotniska chwalą się nowoczesnymi, klimatyzowanymi, przestronnymi salami odlotów i przylotów. Na terenie terminala znajdują się także biura podróży, elegancka restauracja, bary, banki, sklepy (w tym także wolnocłowe), punkty wynajmu samochodów i taras widokowy. Przygotowane są także sale VIP dla specjalnych gości.
W przyszłości planowane jest uruchomienie powiększonej płyty postojowej samolotów, świetlnego oznakowania lotniska (pionowego), dostosowanie terminalu pasażerskiego do wymogów układu z Schengen, nowy parking, stanowisko odladzania samolotów i rozbudowa dróg technicznych.
Patronem lotniska w poznaniu został sławny polski skrzypek-wirtuoz Henryk Wieniawski. Na początku pojawiały się wprawdzie plany nadania imienia lotnisku po innym polskim muzyku i polityku – Ignacym Janie Paderewskim – ale port lotniczy w Bydgoszczy wcześniej dokonał takiego wyboru. Imię Wieniawskiego nadano lotnisku 29 października 2006 roku, w dniu finału XIII Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego. Wybitne skrzypaczki i laureatki tego konkursu – Ida Haendel, Wanda Wiłkomirska i Marina Jaszwili zostały ogłoszone „matkami chrzestnymi” lotniska.
Lotnisko zostało wybudowane w 1913 roku przez władze niemieckie. W 1919 roku zdobyli je Powstańcy wielkopolscy, a w 1921 podczas I Targu Poznańskiego (dzisiejsze Międzynarodowe Targi Poznańskie) wystartowały pierwsze samoloty w ruchu komercyjnym. Od tej pory uruchamiano kolejne połączenia międzynarodowe.
W chwili obecnej z portu poznańskiego można dostać się kilkunastu miast europejskich, jak Dublin, Londyn, Edynburg, Manchester, Frankfurt, Monachium, Barcelony, Kopenhagi, Oslo czy Sztokholmu oraz do polskich miast – Warszawy i Krakowa. Uruchomione są także loty czarterowe do Bułgarii (Burgas, Warna), Egiptu (Hurghada, Szarm el-Szejk), Grecji (Iraklion, Rodos, Saloniki), Hiszpanii (Palma de Mallorca, Teneryfa), Tunezji (Dżerba, Monastir, Tunis) i Turcji (Antalya, Bodrum, Dalaman). Lotnisko obsługuje linie: Aer Lingus, British Airways, CentralWings, JetAir, LOT Polish Airlines, Lufthansa, Ryanair, SAS oraz WizzAir.
Do lotniska prowadzą linie autobusowe MPK (linie 49, 58 i L – pospieszna) oraz tramwajowe.
Lotnisko poznańskie jest położone ok. 7 kilometrów od centrum miasta i stanowi jedno z najruchliwszych lotnisk w Polsce. Od jakiegoś czasu pojawiają się koncepcje przeniesienia lotniska w inne miejsce z powodu użytkowania jego północnej części przez wojsko od 1913 roku (ścieżka podejście biegnie więc ponad centrum miasta).
Asfalbetonowy pas startowy ma 2504 metrów długości a drogi kołowania wynoszą 320 i 120 metrów. Terminal pasażerski został oddany do użytku 4 listopada 2001. Jego przepustowość liczy się w 1,2 - 1,5 mln pasażerów rocznie, jednocześnie może obsługiwać ponad czterystu pasażerów (przy odlocie nieco więcej niż przy przylocie), łącznie ok. 880 pasażerów na godzinę. Władze lotniska chwalą się nowoczesnymi, klimatyzowanymi, przestronnymi salami odlotów i przylotów. Na terenie terminala znajdują się także biura podróży, elegancka restauracja, bary, banki, sklepy (w tym także wolnocłowe), punkty wynajmu samochodów i taras widokowy. Przygotowane są także sale VIP dla specjalnych gości.
W przyszłości planowane jest uruchomienie powiększonej płyty postojowej samolotów, świetlnego oznakowania lotniska (pionowego), dostosowanie terminalu pasażerskiego do wymogów układu z Schengen, nowy parking, stanowisko odladzania samolotów i rozbudowa dróg technicznych.
Patronem lotniska w poznaniu został sławny polski skrzypek-wirtuoz Henryk Wieniawski. Na początku pojawiały się wprawdzie plany nadania imienia lotnisku po innym polskim muzyku i polityku – Ignacym Janie Paderewskim – ale port lotniczy w Bydgoszczy wcześniej dokonał takiego wyboru. Imię Wieniawskiego nadano lotnisku 29 października 2006 roku, w dniu finału XIII Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego. Wybitne skrzypaczki i laureatki tego konkursu – Ida Haendel, Wanda Wiłkomirska i Marina Jaszwili zostały ogłoszone „matkami chrzestnymi” lotniska.
Lotnisko zostało wybudowane w 1913 roku przez władze niemieckie. W 1919 roku zdobyli je Powstańcy wielkopolscy, a w 1921 podczas I Targu Poznańskiego (dzisiejsze Międzynarodowe Targi Poznańskie) wystartowały pierwsze samoloty w ruchu komercyjnym. Od tej pory uruchamiano kolejne połączenia międzynarodowe.
W chwili obecnej z portu poznańskiego można dostać się kilkunastu miast europejskich, jak Dublin, Londyn, Edynburg, Manchester, Frankfurt, Monachium, Barcelony, Kopenhagi, Oslo czy Sztokholmu oraz do polskich miast – Warszawy i Krakowa. Uruchomione są także loty czarterowe do Bułgarii (Burgas, Warna), Egiptu (Hurghada, Szarm el-Szejk), Grecji (Iraklion, Rodos, Saloniki), Hiszpanii (Palma de Mallorca, Teneryfa), Tunezji (Dżerba, Monastir, Tunis) i Turcji (Antalya, Bodrum, Dalaman). Lotnisko obsługuje linie: Aer Lingus, British Airways, CentralWings, JetAir, LOT Polish Airlines, Lufthansa, Ryanair, SAS oraz WizzAir.
Do lotniska prowadzą linie autobusowe MPK (linie 49, 58 i L – pospieszna) oraz tramwajowe.
poniedziałek, 5 stycznia 2009
Port Lotniczy Wrocław Strachowice WRO
Historia lotniska we Wrocławiu (oficjalna nazwa angielska: Copernicus Airport Wrocław,kod IATA: WRO, kod ICAO: EPWR) rozpoczyna się w latach 30-tych XX wieku, kiedy to w Starachowicach na potrzeby niemieckiego lotniska wojskowego zbudowany został port lotniczy. Przejęty w 1945 roku przez wojska radzieckie rozpoczął cywilną działalność na trasie Warszawa - Łódź - Poznań - Wrocław - Katowice - Łódź – Warszawa. W 1953 roku powiększono i zmodernizowano lotnisko w Starachowicach – wybudowano betonowy pas startowy (przez czas przebudowy, rejsy odbywały się na trawiastym lotnisku Gądów Mały). W roku 1958 uruchomiono regularne połączenia z Warszawą, Krakowem i Rzeszowem oraz sezonowe połączenia z Gdańskiem, Szczecinem i Koszalinem. W 1990 roku powołano do życia spółkę Port Lotniczy Wrocław S.A., która trzy lata później przejęła majątek lotniska. W międzyczasie otwarto nowy terminal przylotów.
6 grudnia 2005 roku lotnisko otrzymało imię po słynnym polskim astronomie, Mikołaju Koperniku, wraz z uruchomieniem zmodernizowanego terminala, który od tej pory miał obsługiwać 750 tys. pasażerów rocznie. Liczba ta została przekroczona, bo w 2007 roku terminal obsłużył ponad 900 tys. podróżujących.
Później, w czasie uruchamiania kolejnych połączeń międzynarodowych, otwarto także Halę Odlotów Międzynarodowych, terminal krajowy, terminal cargo. Zbudowano też nową wieżę kontroli (2001) i kolejną płytę postojową samolotów (na dzień dzisiejszy lotnisko posiada trzy takie płyty). W Hali Odlotów znajduje się poczekalnia i kilka sklepów wolnocłowych oraz salon jubilerski, restauracja, bary kawowe, kawiarnia Voyage Cafe, Mercer’s Coffee, bar szybkiej obsługi i kioski z prasą.
W najbliższym czasie terminal pasażerski ma być przystosowany do wymogów strefy Schengen, planowana jest także budowa nowego terminala wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W nowym budynkiem, który powstanie około tysiąca metrów od terminala cargo, możliwe będzie obsłużenie 7 milionów pasażerów. Finalizacja przedsięwzięcia planowana jest na 2015 rok.
Rozbudowie samego lotniska ma też towarzyszyć ulepszenie infrastruktury drogowej i kolejowej prowadzącej do portu (rozbudowa ulicy Granicznej – jedynej prowadzącej bezpośrednio do lotniska z centrum miasta i stworzenie nowej drogi). Między centrum miasta a lotniskiem kursuje przyspieszona linia autobusowa 406.
Linie lotnicze obsługiwane przez wrocławskie lotnisko to: Austrian Airlines (Wiedeń), Centralwings (Cork, Rzym, Dublin, Londyn), Lufthansa (Frankfurt nad Menem) , Lufthansa Regional obsługiwane przez Augsburg Airways (Monachium), Lufthansa Regional obsługiwane przez Eurowings (Düsseldorf), LOT Polish Airlines (Bruksela, Warszawa), obsługiwane przez EuroLOT (Frankfurt nad Menem, Monachium, Warszawa), Ryanair (Barcelona/Girona, Bournemouth, Bristol, Dublin, Düsseldorf,, East Midlands, Frankfurt-Hahn, Glasgow, Londyn, Liverpool, Shannon) Scandinavian Airlines System obsługiwane przez Cimber Air (Kopenhaga), Volare Airlines (Mediolan), Wizzair (Doncaster/Sheffield, Dortmund, Londyn).
Oprócz tego loty czarterowe do Bułgarii, Egiptu, na Kretę, Rodos, Tunezji i Turcji.
6 grudnia 2005 roku lotnisko otrzymało imię po słynnym polskim astronomie, Mikołaju Koperniku, wraz z uruchomieniem zmodernizowanego terminala, który od tej pory miał obsługiwać 750 tys. pasażerów rocznie. Liczba ta została przekroczona, bo w 2007 roku terminal obsłużył ponad 900 tys. podróżujących.
Później, w czasie uruchamiania kolejnych połączeń międzynarodowych, otwarto także Halę Odlotów Międzynarodowych, terminal krajowy, terminal cargo. Zbudowano też nową wieżę kontroli (2001) i kolejną płytę postojową samolotów (na dzień dzisiejszy lotnisko posiada trzy takie płyty). W Hali Odlotów znajduje się poczekalnia i kilka sklepów wolnocłowych oraz salon jubilerski, restauracja, bary kawowe, kawiarnia Voyage Cafe, Mercer’s Coffee, bar szybkiej obsługi i kioski z prasą.
W najbliższym czasie terminal pasażerski ma być przystosowany do wymogów strefy Schengen, planowana jest także budowa nowego terminala wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W nowym budynkiem, który powstanie około tysiąca metrów od terminala cargo, możliwe będzie obsłużenie 7 milionów pasażerów. Finalizacja przedsięwzięcia planowana jest na 2015 rok.
Rozbudowie samego lotniska ma też towarzyszyć ulepszenie infrastruktury drogowej i kolejowej prowadzącej do portu (rozbudowa ulicy Granicznej – jedynej prowadzącej bezpośrednio do lotniska z centrum miasta i stworzenie nowej drogi). Między centrum miasta a lotniskiem kursuje przyspieszona linia autobusowa 406.
Linie lotnicze obsługiwane przez wrocławskie lotnisko to: Austrian Airlines (Wiedeń), Centralwings (Cork, Rzym, Dublin, Londyn), Lufthansa (Frankfurt nad Menem) , Lufthansa Regional obsługiwane przez Augsburg Airways (Monachium), Lufthansa Regional obsługiwane przez Eurowings (Düsseldorf), LOT Polish Airlines (Bruksela, Warszawa), obsługiwane przez EuroLOT (Frankfurt nad Menem, Monachium, Warszawa), Ryanair (Barcelona/Girona, Bournemouth, Bristol, Dublin, Düsseldorf,, East Midlands, Frankfurt-Hahn, Glasgow, Londyn, Liverpool, Shannon) Scandinavian Airlines System obsługiwane przez Cimber Air (Kopenhaga), Volare Airlines (Mediolan), Wizzair (Doncaster/Sheffield, Dortmund, Londyn).
Oprócz tego loty czarterowe do Bułgarii, Egiptu, na Kretę, Rodos, Tunezji i Turcji.
Lotnisko Okęcie w Warszawie WAW
Port Lotniczy im. Fryderyka Chopina w Warszawie zwany też popularnie Okęciem, jest największym i najnowocześniejszym obiektem tego typu w Polsce. Obsługuje ponad połowę wszystkich lotów z Polski po czterech kontynentach świata (Ameryka, Afryka, Azja i Europa) w obrębie stu regularnych połączeń i stale rosnącej liczby rejsów czarterowych.
Z tego miejsca Polacy najchętniej latają w kierunku Londynu, Paryża, Frankfurtu czy Amsterdamu, a w Polsce – do Wrocławia, Krakowa i Gdańska. W 2006 roku z usług oferowanych przez warszawski port lotniczy skorzystało blisko 8 milionów osób, co oznaczało prawie czterystuprocentowy przyrost pasażerów w stosunku do roku zeszłego (!). Niewątpliwy wpływ na ten fakt mają zapewne otwarte granice europejskie i łatwość znalezienia pracy w innych krajach (vide masowa emigracja Polaków).
Lotnisko znajduje się w odległości 10 kilometrów od centrum polskiej stolicy. Zajmuje powierzchnie 500 ha i posiada dwa pasy startowe (jeden o niemal czterech tysiącach metrów długości, drugi – prawie trzy tysiące metrów). Oprócz tego znajduje się tu także 21 dróg kołowania dla samolotów. W sumie, w ciągu godziny, lotnisko potrafi obsłużyć ponad trzydzieści rejsów.
Port lotniczy oferuje cztery terminale: Terminal 1, Terminal 2, Terminal „Etiuda” i Terminal VIP Aviation. Pierwszy terminal oddano do użytku w 1992 roku i jest głównym terminalem do odprawy pasażerów.
Terminal 2 został wybudowany pod koniec 2007 roku i pozwala na obsługę dodatkowo prawie 7 milionów pasażerów rocznie. W nim obsługiwane są teraz wszystkie przyloty międzynarodowe. Dla wygody podróżnych przy Terminalu 2 został uruchomiony przystanek autobusowy.
Pod koniec 2004 roku na lotnisku został uruchomiony nowy Terminal, nazwany „Etiuda”, znajdujący się w południowej części portu. Obsługiwani są w nim pasażerowie tanich linii lotniczych wylatujący z Warszawy. Brak tu sklepów i restauracji, zastępują je za to kioski z prasą i słodyczami, automaty z napojami oraz kawiarnia Coffeeheaven. W chwili obecnej w Terminalu Etiuda odprawiani są pasażerowie linii air italy, easyJet, Germanwings, Norwegian Air Shuttle, Ryanair, SkyEurope, Wizzair.
Terminal VIP Aviation służy obsłudze pasażerów podróżujących korporacyjnymi samolotami lotnictwa ogólnego.
Na terenie lotniska znajduje się bank, poczta, pokój matki i dziecka, taras widokowy, punkt pierwszej pomocy, kaplica i punkt zwrotu podatku VAT.
Do lotniska można dotrzeć własnym samochodem (jest tu parking), taksówką, autobusami komunikacji miejskiej MZA i autobusami Polskiego Expressu czy hotelowymi shuttle bus. Do portu prowadzi arteria komunikacyjna ul. Żwirki i Wigury.
Obsługą samolotów i lotniska zajmują się firmy LOT Ground Services, Warsaw Airport Services, LOT Catering a paliwo dostarcza Petrolot.
Główne kierunki odlotów z lotniska to: Ljubljana, Cork, Madryt, Kijów, Paryż, Helsinki, Wiedeń, Praga, Amsterdam, Frankfurt, Londyn, Kopenhaga, Budapeszt, Istambuł, Dublin, Belfast.
Istnieją plany odciążenia lotniska na Okęciu przez budowę nowego portu Warszawa-Modlin w 2009 roku, który ma przejąć część tanich lotów i kilka rejsów czarterowych.
Z tego miejsca Polacy najchętniej latają w kierunku Londynu, Paryża, Frankfurtu czy Amsterdamu, a w Polsce – do Wrocławia, Krakowa i Gdańska. W 2006 roku z usług oferowanych przez warszawski port lotniczy skorzystało blisko 8 milionów osób, co oznaczało prawie czterystuprocentowy przyrost pasażerów w stosunku do roku zeszłego (!). Niewątpliwy wpływ na ten fakt mają zapewne otwarte granice europejskie i łatwość znalezienia pracy w innych krajach (vide masowa emigracja Polaków).
Lotnisko znajduje się w odległości 10 kilometrów od centrum polskiej stolicy. Zajmuje powierzchnie 500 ha i posiada dwa pasy startowe (jeden o niemal czterech tysiącach metrów długości, drugi – prawie trzy tysiące metrów). Oprócz tego znajduje się tu także 21 dróg kołowania dla samolotów. W sumie, w ciągu godziny, lotnisko potrafi obsłużyć ponad trzydzieści rejsów.
Port lotniczy oferuje cztery terminale: Terminal 1, Terminal 2, Terminal „Etiuda” i Terminal VIP Aviation. Pierwszy terminal oddano do użytku w 1992 roku i jest głównym terminalem do odprawy pasażerów.
Terminal 2 został wybudowany pod koniec 2007 roku i pozwala na obsługę dodatkowo prawie 7 milionów pasażerów rocznie. W nim obsługiwane są teraz wszystkie przyloty międzynarodowe. Dla wygody podróżnych przy Terminalu 2 został uruchomiony przystanek autobusowy.
Pod koniec 2004 roku na lotnisku został uruchomiony nowy Terminal, nazwany „Etiuda”, znajdujący się w południowej części portu. Obsługiwani są w nim pasażerowie tanich linii lotniczych wylatujący z Warszawy. Brak tu sklepów i restauracji, zastępują je za to kioski z prasą i słodyczami, automaty z napojami oraz kawiarnia Coffeeheaven. W chwili obecnej w Terminalu Etiuda odprawiani są pasażerowie linii air italy, easyJet, Germanwings, Norwegian Air Shuttle, Ryanair, SkyEurope, Wizzair.
Terminal VIP Aviation służy obsłudze pasażerów podróżujących korporacyjnymi samolotami lotnictwa ogólnego.
Na terenie lotniska znajduje się bank, poczta, pokój matki i dziecka, taras widokowy, punkt pierwszej pomocy, kaplica i punkt zwrotu podatku VAT.
Do lotniska można dotrzeć własnym samochodem (jest tu parking), taksówką, autobusami komunikacji miejskiej MZA i autobusami Polskiego Expressu czy hotelowymi shuttle bus. Do portu prowadzi arteria komunikacyjna ul. Żwirki i Wigury.
Obsługą samolotów i lotniska zajmują się firmy LOT Ground Services, Warsaw Airport Services, LOT Catering a paliwo dostarcza Petrolot.
Główne kierunki odlotów z lotniska to: Ljubljana, Cork, Madryt, Kijów, Paryż, Helsinki, Wiedeń, Praga, Amsterdam, Frankfurt, Londyn, Kopenhaga, Budapeszt, Istambuł, Dublin, Belfast.
Istnieją plany odciążenia lotniska na Okęciu przez budowę nowego portu Warszawa-Modlin w 2009 roku, który ma przejąć część tanich lotów i kilka rejsów czarterowych.
Lotnisko Berlin Tegel TXL
Stolica Niemiec szczycie się aż trzema międzynarodowymi portami lotniczymi, są to: Berlin-Schönefeld (niem. Flughafen Berlin-Schönefeld), który do 1990 był centralnym dla całego NRD, Berlin-Tempelhof (niem. Flughafen Tempelhof), położony niedaleko od centrum miasta, i w końcu Berlin-Tegel im. Otto Lilienthala (niem. Flughafen Berlin-Tegel "Otto Lilienthal", IATA: TXL, ICAO: EDDT). Lotnisko Tegel znajduje się w dawnym Berlinie zachodnim, w pobliżu autostrady A111 (niem. Bundesautobahn 111, BAB 111, Autobahn 111) łączącej dwie obwodnice Berlina – zewnętrzną (Berliner Ring, A10) z wewnętrzną (Berliner Stadtring, A110). Od cetrum miasta oddalone jest o około 8 kilometrów na północny-zachód.
Port Lotniczy Berlin-Tegel powstał po II Wojnie Światowej, w okresie tzw. „Zimnej Wony”. Wówczas to cały ruch powietrzny do i z Zachodnich Niemiec był kontrolowany przez państwa zwycięskie, czyli Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię oraz Francję. Pierwsza linii, która rozpoczęła stąd w 1960 roku regularne przeloty pasażerskie, było Air France., a następnie swoje usługi wprowadziło tu amerykańskie PanAm, dzięki którym od 1964 roku można było odbywać loty do Nowego Yorku, a od 1971 do Szkocji (Glasgow) i Irlandii (Shannon). Od 1968 roku zaczęła także wzrastać liczba korzystających z lotniska samolotów czarterowych. Na przełomie lat 70' i 80' kolejnym wielkim przewoźnikiem stało się Dan-Air, a oferta docelowych podróży poszerzyła się o Amsterdam (Holandia), Saarbrücken (Niemcy) i port Gatwick w Londynie (Wielka Brytania).
Kolejnymi ważnymi liniami, które korzystały, lub nada korzystają z portu w Berlinie – Tegel korzystają takie linie, jak Court Line Aviation – jedne z największych Brytyjskich Linii Niezależnych, od 1970 roku służyły Tegel swoimi lotami czarterowymi z bazy w Londynie - Luton Airport oraz Paryżu - Le Bourget (między rokiem 1970 a marcem roku 1974). Następnie Touraine Air Transport – francuskie linie regionalne, które obsługiwały trasę Berlin Tegel - Saarbrücken kilka razy dziennie w latach 1978 – 1984, oraz TWA – kolejny wielki przewoźnik z USA obsługuje trasę z Berlina Tegel do Frankfurtu (Rhein-Main-Flughafen lub Flughafen Frankfurt am Main) dwa razy dziennie, od 1989 roku do dziś.
Obecnie głównym terminalem, jest budynek o kształcie sześciokąta, znajdujący się w części południowej, który rolę operacyjną otrzymał w 1974 roku. Liniami które zainaugurowały nowy budynek były British Airways (z samolotem Lockheed L-1011 "Tristar" 1), Laker Airways (McDonnell Douglas DC-10-10), Pan Am (Boeing 747-100) oraz Air France (Airbus A300 B2). Dan-Air wykonało za to pierwszy komercyjny lot pasażerski. Wkrótcepotem przeniesiono główny port lotniczy Zachodniego Berlina z Tempelhof do Tegel.
Tegel posiada aż cztery terminale – A, B, C i D, z czego terminale główne to A i B, gdzie kierowanych jest większość linii korzystających z Tegel. Terminal C przynależy niejako do linii Air Berlin i został oddany do użytku pod koniec maja 2007 roku. Ostatni z terminali jest najmniejszym i większości wykorzystywany jest przez jedną z największych linii niemieckich – TUIfly.
Z portu w Tegel korzysta wiele linii tak krajowych, jak i międzynarodowych. Z przewoźników niemieckich najważniejszymi są Air Berlin, Condor Airlines, Lufthansa i TUIfly, natomiast wśród międzynarodowych wymienić należy Air China, Air Europa, Air France, Air Italy, Air Malta , Air One, Alitalia, Austrian Airlines, British Airways, Czech Airlines, Polskie Linie Lotnicze LOT czy Turkish Airlines. Dzięki tak rozbudowanej i różnorodnej ofercie przewoźniczej z Berlina uzyskać możemy połączenia do niemal każdego miejsca w Europie, a także Stanach Zjednoczonych czy Turcji.
Port Lotniczy Berlin-Tegel powstał po II Wojnie Światowej, w okresie tzw. „Zimnej Wony”. Wówczas to cały ruch powietrzny do i z Zachodnich Niemiec był kontrolowany przez państwa zwycięskie, czyli Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię oraz Francję. Pierwsza linii, która rozpoczęła stąd w 1960 roku regularne przeloty pasażerskie, było Air France., a następnie swoje usługi wprowadziło tu amerykańskie PanAm, dzięki którym od 1964 roku można było odbywać loty do Nowego Yorku, a od 1971 do Szkocji (Glasgow) i Irlandii (Shannon). Od 1968 roku zaczęła także wzrastać liczba korzystających z lotniska samolotów czarterowych. Na przełomie lat 70' i 80' kolejnym wielkim przewoźnikiem stało się Dan-Air, a oferta docelowych podróży poszerzyła się o Amsterdam (Holandia), Saarbrücken (Niemcy) i port Gatwick w Londynie (Wielka Brytania).
Kolejnymi ważnymi liniami, które korzystały, lub nada korzystają z portu w Berlinie – Tegel korzystają takie linie, jak Court Line Aviation – jedne z największych Brytyjskich Linii Niezależnych, od 1970 roku służyły Tegel swoimi lotami czarterowymi z bazy w Londynie - Luton Airport oraz Paryżu - Le Bourget (między rokiem 1970 a marcem roku 1974). Następnie Touraine Air Transport – francuskie linie regionalne, które obsługiwały trasę Berlin Tegel - Saarbrücken kilka razy dziennie w latach 1978 – 1984, oraz TWA – kolejny wielki przewoźnik z USA obsługuje trasę z Berlina Tegel do Frankfurtu (Rhein-Main-Flughafen lub Flughafen Frankfurt am Main) dwa razy dziennie, od 1989 roku do dziś.
Obecnie głównym terminalem, jest budynek o kształcie sześciokąta, znajdujący się w części południowej, który rolę operacyjną otrzymał w 1974 roku. Liniami które zainaugurowały nowy budynek były British Airways (z samolotem Lockheed L-1011 "Tristar" 1), Laker Airways (McDonnell Douglas DC-10-10), Pan Am (Boeing 747-100) oraz Air France (Airbus A300 B2). Dan-Air wykonało za to pierwszy komercyjny lot pasażerski. Wkrótcepotem przeniesiono główny port lotniczy Zachodniego Berlina z Tempelhof do Tegel.
Tegel posiada aż cztery terminale – A, B, C i D, z czego terminale główne to A i B, gdzie kierowanych jest większość linii korzystających z Tegel. Terminal C przynależy niejako do linii Air Berlin i został oddany do użytku pod koniec maja 2007 roku. Ostatni z terminali jest najmniejszym i większości wykorzystywany jest przez jedną z największych linii niemieckich – TUIfly.
Z portu w Tegel korzysta wiele linii tak krajowych, jak i międzynarodowych. Z przewoźników niemieckich najważniejszymi są Air Berlin, Condor Airlines, Lufthansa i TUIfly, natomiast wśród międzynarodowych wymienić należy Air China, Air Europa, Air France, Air Italy, Air Malta , Air One, Alitalia, Austrian Airlines, British Airways, Czech Airlines, Polskie Linie Lotnicze LOT czy Turkish Airlines. Dzięki tak rozbudowanej i różnorodnej ofercie przewoźniczej z Berlina uzyskać możemy połączenia do niemal każdego miejsca w Europie, a także Stanach Zjednoczonych czy Turcji.
piątek, 2 stycznia 2009
Lotnisko w Dublinie DUB
Aerfort Bhaile Átha Cliath, czyli Port Lotniczy w Dublinie (ang.: Dublin Airport, kod IATA: DUB, kod ICAO: EIDW) to największy w Irlandii międzynarodowy port lotniczy, wyposażony w trzy pasy startowe – dwa asfaltobetonowe (o długości około 2000 metrów) i jeden betonowy (o długości ponad 2,5 tysiąca metrów). Lotnisko położone jest w odległości około 10 kilometrów od centrum stolicy Irlandii - Dublina (irl. Baile Átha Cliath), jednego z najczęściej odwiedzanego miasta Zielonej Wyspy, a zarazem głównego ośrodka kulturalnego, administracyjnego i przemysłowego kraju.
Historia lotniska rozpoczyna się wraz z historią krajowych linii lotniczych Aer Lingus, które rozpoczęły swoją działalność w roku 1936. Początkowo miały one operować z lotniczego obszaru wojskowego Casement Aerodrome, w Baldonnel (na południa od Dublina), jednakże szybko podjęto decyzję o znalezieniu nowego miejsca na ściśle cywilne lotnisko. W roku 1937 w Collinstown powstały pierwsze pasy startowe, budynki operacyjne, podciągnięto elektrykę i utworzone parkingi samochodowe oraz specjalne drogi dojazdowe. Lot inaugurujący nowy teren odbył się 19 stycznia 1940 do Liverpoolu.
W tym samym roku rozpoczęta została budowa terminalu pasażerskiego, którego projekt wykonał architekt Desmond Fitzgerald, nota bene brat słynnego polityka Garreta FitzGeralda. Budynek terminala otrzymał prestiżową nagrodę „Triennial Gold Medal of the Royal Hibernian Institute of Architects” i do dziś jest utrzymywany na liście najciekawszych budynków świata.
Jednym z najważniejszych momentów dla historii lotniska było podpisanie dwustronnego porozumienia pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Republiką Irlandii, w sprawie lotów transatlantyckich. Do roku 1993 loty takie miały obowiązek przystanku w porcie w Shannon, na zachodnim wybrzeżu Irlandii. W ramach ochrony interesów całego obszaru Shannon, a zwłaszcza strefy powietrznej (która stała się nad wyraz zatłoczona, a terenom groziło nadmierne zanieczyszczenie), zezwolono na ciągłe loty długodystansowe do Dublina, bez konieczności śród-przystanków. W 2004 roku stowarzyszenie Aer Rianta (Powietrzne Drogi) zmieniło nazwę na Dublin Airport Authority. Dziś kontroluje powietrzny ruch Dublina odzielnie od rozwijających się podobnych stowarzyszeń w Shannon i Cork.
Gwałtowny rozwój tak ekonomiczny samej Irlandii, jak i ekonomiczno-społeczny całego świata spowodował, iż przeloty do co większych miast w różnych częściach Europy i nie tylko stały się niebywale rozpowszechnione. Popularnymi stały się nie tylko podróże turystyczne (Irlandia w ostatnich latach stała się porównywalnie atrakcyjnym turystycznie krajem, co Włochy czy Niemcy, migracje zarobkowe, ale nawet świąteczne wypady weekendowe na zakupy (wzmożony ruch na trasie Dublin – Nowy York w grudniu i w okolicach Sylwestra).
Z lotniska korzystają oczywiście dwie największe linie irlandzkie – Aer Lingus i Ryanair. Ponadto dzięki bogatemu wyborowi przewoźników z całego świata dostać możemy się w niemal każdy jego zakątek. Zatrzymują się tu zatem samoloty z flagami kanadyjskimi, francuskimi, włoskimi, austriackimi, amerykańskimi,czeskimi, niemieckimi, skandynawskimi, hiszpańskimi, portugalskimi czy tureckimi i wieloma innymi. Jednym z najruchliwszych torów, o największym wyborze rejsów jest trasa pomiędzy Dublinem a Polską – z Centralwings dolecimy do Gdańska, Katowic, Krakowa, Łodzi, Wrocławia, Szczecina, a z LOTem – do Warszawy.
Historia lotniska rozpoczyna się wraz z historią krajowych linii lotniczych Aer Lingus, które rozpoczęły swoją działalność w roku 1936. Początkowo miały one operować z lotniczego obszaru wojskowego Casement Aerodrome, w Baldonnel (na południa od Dublina), jednakże szybko podjęto decyzję o znalezieniu nowego miejsca na ściśle cywilne lotnisko. W roku 1937 w Collinstown powstały pierwsze pasy startowe, budynki operacyjne, podciągnięto elektrykę i utworzone parkingi samochodowe oraz specjalne drogi dojazdowe. Lot inaugurujący nowy teren odbył się 19 stycznia 1940 do Liverpoolu.
W tym samym roku rozpoczęta została budowa terminalu pasażerskiego, którego projekt wykonał architekt Desmond Fitzgerald, nota bene brat słynnego polityka Garreta FitzGeralda. Budynek terminala otrzymał prestiżową nagrodę „Triennial Gold Medal of the Royal Hibernian Institute of Architects” i do dziś jest utrzymywany na liście najciekawszych budynków świata.
Jednym z najważniejszych momentów dla historii lotniska było podpisanie dwustronnego porozumienia pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Republiką Irlandii, w sprawie lotów transatlantyckich. Do roku 1993 loty takie miały obowiązek przystanku w porcie w Shannon, na zachodnim wybrzeżu Irlandii. W ramach ochrony interesów całego obszaru Shannon, a zwłaszcza strefy powietrznej (która stała się nad wyraz zatłoczona, a terenom groziło nadmierne zanieczyszczenie), zezwolono na ciągłe loty długodystansowe do Dublina, bez konieczności śród-przystanków. W 2004 roku stowarzyszenie Aer Rianta (Powietrzne Drogi) zmieniło nazwę na Dublin Airport Authority. Dziś kontroluje powietrzny ruch Dublina odzielnie od rozwijających się podobnych stowarzyszeń w Shannon i Cork.
Gwałtowny rozwój tak ekonomiczny samej Irlandii, jak i ekonomiczno-społeczny całego świata spowodował, iż przeloty do co większych miast w różnych częściach Europy i nie tylko stały się niebywale rozpowszechnione. Popularnymi stały się nie tylko podróże turystyczne (Irlandia w ostatnich latach stała się porównywalnie atrakcyjnym turystycznie krajem, co Włochy czy Niemcy, migracje zarobkowe, ale nawet świąteczne wypady weekendowe na zakupy (wzmożony ruch na trasie Dublin – Nowy York w grudniu i w okolicach Sylwestra).
Z lotniska korzystają oczywiście dwie największe linie irlandzkie – Aer Lingus i Ryanair. Ponadto dzięki bogatemu wyborowi przewoźników z całego świata dostać możemy się w niemal każdy jego zakątek. Zatrzymują się tu zatem samoloty z flagami kanadyjskimi, francuskimi, włoskimi, austriackimi, amerykańskimi,czeskimi, niemieckimi, skandynawskimi, hiszpańskimi, portugalskimi czy tureckimi i wieloma innymi. Jednym z najruchliwszych torów, o największym wyborze rejsów jest trasa pomiędzy Dublinem a Polską – z Centralwings dolecimy do Gdańska, Katowic, Krakowa, Łodzi, Wrocławia, Szczecina, a z LOTem – do Warszawy.
Lotnisko w Edynburgu EDI
Port lotniczy (kod IATA: EDI – ICAO: EGPH) w stolicy Szkocji – Edynburgu – należy oraz jest częściowo administrowany przez British Airports Authority (BAA), który trzyma także pieczę nad sześcioma innymi portami położonymi na Wyspie Brytyjskiej: Aberdeen Airport i Glasgow International Airport (również Szkocja), London Gatwick Airport, London Heathrow Airport, London Stansted Airport oraz Southampton Airport. Zasięg BAA sięga także poza Europę (min. do Australii). Port w Edynburgu znajduje się w odległości 13 kilometrów od centrum miasta, przy autostradzie M8.
Historia lotniska teoretycznie sięga aż roku 1915, kiedy powstało tu niewielkie lądowisko Turnhouse Aerodrome, służące podczas I Wojny Światowej 603 Szwadronowi, obsługującemu niewielkie bombowce. W 1918 roku teren przeszedł pod zarząd Ministerstwa Obrony, natomiast po II Wojnie Światowej schronienie znalazły tu brytyjskie jednomiejscowe myśliwce Supermarine Spitfire.
Dopiero pod koniec lat 40' teren wydostał się spod zarządu militarnego i rozpoczęto stąd pierwsze rejsy linii cywilnych. W 1947 roku British European Airways otworzyło trasę pomiędzy Edynburgiem a Londynem, a w pięć lat później poszerzono, wydłużono i utwardzono pas startowy, aby mógł bezpiecznie służyć coraz nowocześniejszym maszynom. W roku 1956 powstał terminal pasażerski, nad którym opiekę przejęło po czterech latach nowo powstałe Ministerstwo Lotnictwa.
Gwałtowny i znaczący rozwój zanotowano od lat 70', kiedy to zarząd lotniskiem przejęło British Airports Authority, budując drugi terminal oraz nowy pas startowy. Podczas gdy nowy budynek pasażerski powstał już według zmodernizowanych norm i został przystosowany do wzrastającego ruchu na lotnisku, stary budynek terminalu a także hangarów przemianowano na tereny transportowe oraz magazyny.
Aż do roku 1980 jedynymi punktami międzynarodowymi, do których kierowane były rejsy z Edynburga, był Amsterdam w Holandii oraz Dublin w Irlandii. Gwałtowny rozwój gospodarczy i kulturowy lat 80 'i 90' spowodował zainteresowanie także Szkocją – port szybko zyskał nowych klientów w postaci linii Francuskich i Niemieckich.
Lotnisko położone jest w łatwym dostępie autostrad M9 i M90, a także niedaleko trakcji kolejowej Edynburg – Glasgow. Od kilku lat rozbudowywane i rozważane są plany lepszego połączenia lotniska tak z samą stolicą, jak i z innymi miastami i drogami szybkiego ruchu. Planowana jest droga dla dojazdowych autobusów expresowych, także specjalna linia dla kolejki lotniczej.
Lotnisko w Edynburgu obsługują linie zarówno z Wyspy (Irlandia – Ryanair, Aer Lingus, Szkocja – Flybe, Anglia – British Airways, easyJet), jak i z kontynentu europejskiego (min.: Niemcy – Germanwings, Lufthansa, Francja – Air France, Norwegia – Norwegian, Półwysep Skandynawski - Scandinavian Airlines System, Hiszpania – Iberworl). Stacjonują tu zatem linie krajowe jak i tanie linie lotnicze. Spośród linii transportowych w Edynburgu lądują: Atlantic Airlines, DHL, Jet2.com, Titan Airways oraz UPS.
Historia lotniska teoretycznie sięga aż roku 1915, kiedy powstało tu niewielkie lądowisko Turnhouse Aerodrome, służące podczas I Wojny Światowej 603 Szwadronowi, obsługującemu niewielkie bombowce. W 1918 roku teren przeszedł pod zarząd Ministerstwa Obrony, natomiast po II Wojnie Światowej schronienie znalazły tu brytyjskie jednomiejscowe myśliwce Supermarine Spitfire.
Dopiero pod koniec lat 40' teren wydostał się spod zarządu militarnego i rozpoczęto stąd pierwsze rejsy linii cywilnych. W 1947 roku British European Airways otworzyło trasę pomiędzy Edynburgiem a Londynem, a w pięć lat później poszerzono, wydłużono i utwardzono pas startowy, aby mógł bezpiecznie służyć coraz nowocześniejszym maszynom. W roku 1956 powstał terminal pasażerski, nad którym opiekę przejęło po czterech latach nowo powstałe Ministerstwo Lotnictwa.
Gwałtowny i znaczący rozwój zanotowano od lat 70', kiedy to zarząd lotniskiem przejęło British Airports Authority, budując drugi terminal oraz nowy pas startowy. Podczas gdy nowy budynek pasażerski powstał już według zmodernizowanych norm i został przystosowany do wzrastającego ruchu na lotnisku, stary budynek terminalu a także hangarów przemianowano na tereny transportowe oraz magazyny.
Aż do roku 1980 jedynymi punktami międzynarodowymi, do których kierowane były rejsy z Edynburga, był Amsterdam w Holandii oraz Dublin w Irlandii. Gwałtowny rozwój gospodarczy i kulturowy lat 80 'i 90' spowodował zainteresowanie także Szkocją – port szybko zyskał nowych klientów w postaci linii Francuskich i Niemieckich.
Lotnisko położone jest w łatwym dostępie autostrad M9 i M90, a także niedaleko trakcji kolejowej Edynburg – Glasgow. Od kilku lat rozbudowywane i rozważane są plany lepszego połączenia lotniska tak z samą stolicą, jak i z innymi miastami i drogami szybkiego ruchu. Planowana jest droga dla dojazdowych autobusów expresowych, także specjalna linia dla kolejki lotniczej.
Lotnisko w Edynburgu obsługują linie zarówno z Wyspy (Irlandia – Ryanair, Aer Lingus, Szkocja – Flybe, Anglia – British Airways, easyJet), jak i z kontynentu europejskiego (min.: Niemcy – Germanwings, Lufthansa, Francja – Air France, Norwegia – Norwegian, Półwysep Skandynawski - Scandinavian Airlines System, Hiszpania – Iberworl). Stacjonują tu zatem linie krajowe jak i tanie linie lotnicze. Spośród linii transportowych w Edynburgu lądują: Atlantic Airlines, DHL, Jet2.com, Titan Airways oraz UPS.
wtorek, 30 grudnia 2008
Lotnisko Madryt Barajas MAD
Aeropuerto de Madrid-Barajas (kod IATA: MAD, ICAO: LEMD) to ogromny międzynarodowy port lotniczy położony dwanaście kilometrów na północny-wschód od centrum historycznej stolicy Hiszpanii – Madrytu. Port ten jest jedynym położonym tak blisko stolicy państwa w całej Europie.
W 1928 roku rząd hiszpański wysunął propozycję utworzenia narodowego cywilnego przemysłu lotniczego. Pomysł budowy lotniska w stolicy wniknął niemal natychmiastowo, stąd między innymi miały kursować samoloty linii Iberia do Sevilli i Barcelony. Na miejsce powstania lotniska wybrano tereny niedaleko miejscowości Bajaras, ze względu na dogodne położenie oraz słabe zaludnienie w tych okolicach. Projekt wykonał architekt Luis Gutiérrez Soto wraz z inżynierem Marqués de los Álamos. Oficjalne otwarcie tak lotniska jak i samego ruchu powietrznego nastąpiło 22 kwietnia 1931 roku, natomiast pod koniec roku 1933 Líneas Aéreas Postales Españolas (LAPE) rozpoczęło loty komercyjne, otwierając trasę do Barcelony. Pierwsze loty międzynarodowe miały miejsce na początku lat 40'. Na lądowisku powstało ogromne białe logo z nazwą lotniska, do pierwszego terminala pasażerskiego w niedługim czasie dołączył budynek Klubu Lotniczego, a później hangary.
W latach 50' lotnisko posiadało już pięć pasów startowych. Ze względu na swe dogodne położenie oraz wzrost zainteresowania turystycznego, z roku na rok ilość pasażerów korzystających z portu wzrastała, osiągając w połowie wieku nieprawdopodobną liczbę połowy miliona. W roku 1954 hiszpańskie linie Iberia wypuściły stąd pierwszy samolot o prędkości ponaddźwiękowej, który przebył trasę z Madrytu do Nowego Yorku w niewiele ponad trzy godziny. W trzy lata później, ze względu na swoje warunki parkowania i lądowania, lotnisko Madryt-Bajaras otrzymał pierwszą klasę w Międzynarodowym Planie Portów Lotniczych. Ze względu na zwiększające się loty samolotami o silnikach odrzutowych konieczna była modernizacja i zmniejszenie liczby pasów startowych. Od roku 1965 rozpoczęto przebudowę dążącą do dwóch, skrzyżowanych i utwardzonych dróg.
Zdecydowanym kamieniem milowym w inwestycji lotniska był rok 1982 (jak zresztą w większości hiszpańskich inwestycji) – rok Pucharu wiata w Hiszpanii. Na tę okazję odnowiono terminal lotów krajowych i włożono sporo pracy w modernizacją budynków. W XXI wiek Madryt-Bajaras weszło z jednymi z najlepszych wyników pod względem przepływu pasażerów obsługi linii lotniczych, budową nowych terminali i dwóch nowoczesnych pasów startowych, których inauguracja odbyła się 5 lutego 2006 roku.
Z czterech powstałych tu terminali, pierwszy i czwarty stanowią najprawdopodobniej w największym stopniu o statystykach lotniska. Terminal 1 obsługuje linie lotnicze z całego świata, także te niskobudżetowe (easyJet, Germanwings, Norwegian, Ryanair), Terminal 2 obsługują linie airBaltic, Air Berlin, Air Europa, Air France, Alitalia, KLM Royal Dutch Airlines, Scandinavian Airlines System, Spanair i TAP Air Portugal, natomiast Terminal 3 – Aerolineas de Baleares (do Palma de Mallorca), Lagun Air (w kierunku na León), Pyrenair (Huesca), TAER Andalus (Cordoba) i Spanair (jedynie do i z Barcelony). Ogólnie te trzy terminale stanowiąc lądowiska dla linii należących do grup Sky Team, Star Alliance oraz Air Europa. Ostatni Terminal 4, podzielony na budynek główny (T4) i boczny (T4S) to drugi na świecie pod względem wielkości (po Hongkongu) terminal, który jest bazą dla hiszpańskich linii Iberia oraz członków Oneworld.
Od wielu lat port lotniczy Madryt-Bajaras stanowi także ciekawe centrum kulturalne. Organizowane były tu niejednokrotnie wystawy czasowe nowoczesnych artystów, konkretne terminale posiadają także swoje wystawy stałe. Oddział kulturalny zarządu lotniskiem organizuje zorganizowane wycieczki z przewodnikiem tak pod Madrycie, jak i po samym lotnisku, budynki są także dokładnie prezentowane wycieczkom szkolnym, praktyki odbywają tu studenci różnorodnych kierunków z całego świata.
W 1928 roku rząd hiszpański wysunął propozycję utworzenia narodowego cywilnego przemysłu lotniczego. Pomysł budowy lotniska w stolicy wniknął niemal natychmiastowo, stąd między innymi miały kursować samoloty linii Iberia do Sevilli i Barcelony. Na miejsce powstania lotniska wybrano tereny niedaleko miejscowości Bajaras, ze względu na dogodne położenie oraz słabe zaludnienie w tych okolicach. Projekt wykonał architekt Luis Gutiérrez Soto wraz z inżynierem Marqués de los Álamos. Oficjalne otwarcie tak lotniska jak i samego ruchu powietrznego nastąpiło 22 kwietnia 1931 roku, natomiast pod koniec roku 1933 Líneas Aéreas Postales Españolas (LAPE) rozpoczęło loty komercyjne, otwierając trasę do Barcelony. Pierwsze loty międzynarodowe miały miejsce na początku lat 40'. Na lądowisku powstało ogromne białe logo z nazwą lotniska, do pierwszego terminala pasażerskiego w niedługim czasie dołączył budynek Klubu Lotniczego, a później hangary.
W latach 50' lotnisko posiadało już pięć pasów startowych. Ze względu na swe dogodne położenie oraz wzrost zainteresowania turystycznego, z roku na rok ilość pasażerów korzystających z portu wzrastała, osiągając w połowie wieku nieprawdopodobną liczbę połowy miliona. W roku 1954 hiszpańskie linie Iberia wypuściły stąd pierwszy samolot o prędkości ponaddźwiękowej, który przebył trasę z Madrytu do Nowego Yorku w niewiele ponad trzy godziny. W trzy lata później, ze względu na swoje warunki parkowania i lądowania, lotnisko Madryt-Bajaras otrzymał pierwszą klasę w Międzynarodowym Planie Portów Lotniczych. Ze względu na zwiększające się loty samolotami o silnikach odrzutowych konieczna była modernizacja i zmniejszenie liczby pasów startowych. Od roku 1965 rozpoczęto przebudowę dążącą do dwóch, skrzyżowanych i utwardzonych dróg.
Zdecydowanym kamieniem milowym w inwestycji lotniska był rok 1982 (jak zresztą w większości hiszpańskich inwestycji) – rok Pucharu wiata w Hiszpanii. Na tę okazję odnowiono terminal lotów krajowych i włożono sporo pracy w modernizacją budynków. W XXI wiek Madryt-Bajaras weszło z jednymi z najlepszych wyników pod względem przepływu pasażerów obsługi linii lotniczych, budową nowych terminali i dwóch nowoczesnych pasów startowych, których inauguracja odbyła się 5 lutego 2006 roku.
Z czterech powstałych tu terminali, pierwszy i czwarty stanowią najprawdopodobniej w największym stopniu o statystykach lotniska. Terminal 1 obsługuje linie lotnicze z całego świata, także te niskobudżetowe (easyJet, Germanwings, Norwegian, Ryanair), Terminal 2 obsługują linie airBaltic, Air Berlin, Air Europa, Air France, Alitalia, KLM Royal Dutch Airlines, Scandinavian Airlines System, Spanair i TAP Air Portugal, natomiast Terminal 3 – Aerolineas de Baleares (do Palma de Mallorca), Lagun Air (w kierunku na León), Pyrenair (Huesca), TAER Andalus (Cordoba) i Spanair (jedynie do i z Barcelony). Ogólnie te trzy terminale stanowiąc lądowiska dla linii należących do grup Sky Team, Star Alliance oraz Air Europa. Ostatni Terminal 4, podzielony na budynek główny (T4) i boczny (T4S) to drugi na świecie pod względem wielkości (po Hongkongu) terminal, który jest bazą dla hiszpańskich linii Iberia oraz członków Oneworld.
Od wielu lat port lotniczy Madryt-Bajaras stanowi także ciekawe centrum kulturalne. Organizowane były tu niejednokrotnie wystawy czasowe nowoczesnych artystów, konkretne terminale posiadają także swoje wystawy stałe. Oddział kulturalny zarządu lotniskiem organizuje zorganizowane wycieczki z przewodnikiem tak pod Madrycie, jak i po samym lotnisku, budynki są także dokładnie prezentowane wycieczkom szkolnym, praktyki odbywają tu studenci różnorodnych kierunków z całego świata.
Lotnisko London Heathrow Airport LHR
London Heathrow Airport lub po prostu Heathrow (IATA: LHR, ICAO: EGLL) jest prominentnym lotniskiem w Londynie i w całej Wielkiej Brytanii. Jest także jednym najczęściej odwiedzanych lotnisk w Europie, na którym możemy spotkać najbardziej międzynarodową grupę pasażerów na świecie. Londyńskie lotnisko jest bowiem często nie tylko celem podróży, ale także miejscem przesiadki do lotów w najbardziej odległe zakątki globu – jak Islandia czy Daleki Wschód.
Lotnisko Heathrow obsługiwane jest przez British Airports Authority, przewoźnika z tradycjami, właściciela siedmiu lotnisk brytyjskich. Heathrow jest także centrum linii British Airways, Virgin Atlantic Airways oraz British Midland Airways Limited (BMI).
Położone jest 24 kilometry (15 mil) na wschód od Londynu, posiada dwa równoległe pasy startowe (wschód-zachód) plus jeden krótki (oznaczony numerem 23), z którego samoloty startują podczas silnych wiatrów (choć od niedawna służy głównie za postój taksówek) i cztery terminale. Piąty terminal jest aktualnie w fazie budowy, ale jego otwarcie zaplanowano już na marzec 2008 roku. Na Heathrow planowane są także inne modernizacje: istnieje zamiar przebudowania i odnowienia pozostałych czterech terminali czy stworzenia dodatkowych pasów startowych. W trakcie czterech lat (od 2008-2012) mają być zburzone terminale 1 i 2, które zastąpi Heathrow East – nowoczesny architektonicznie budynek, mający zapewnić pasażerom maksimum komfortu podróży.
W czasach pierwszej wojny światowej Heathrow było miejscem przylotów i odlotów lotnicta wojskowego Wielkiej Brytanii. Loty cywilne z tego miejsca rozpoczęto dopiero w 1946 roku. Pierwszym takim rejsem był lot do Buenos Aires przez Lizbonę. 31 maja 1946 roku nastąpiło oficjalne otwarcie Heathrow dla cywilnych lotów pasażerskich.
Pierwszą płytkę pod nowoczesny pas lotu, ceremonialnie położyła królowa Elżbieta II w 1956 roku. Ona też otworzyła pierwszy terminal, wtedy znany jako Europa Building, dziś jako Terminal 2 (jeden z tych, które – jak wspomnieliśmy wcześniej – mają zostać wyburzone w najbliższym czasie). 1 kwietnia 1955 roku otwarto zaprojektowaną przez Fredericka Gibberda, niemal 40 metrową wieżę kontroli, która zastąpiła starą wieżę RAF (Royal Air Force).
W roku 1977 przedłużono londyńskie metro o drogę do Heathrow bezpośrednio z centrum miasta (konkretnie dzięki linii Piccadilly Line). Ponad dwadzieścia lat później powstała też specjalna kolejka dowożąca pasażerów na miejsce - Heathrow Express.
Liczba gości lotniska stale się powiększała, więc konieczna była budowa kolejnego terminalu. W 1986 roku książę i księżna Walii otworzyli czwarty terminal na Heathrow.
Dziś z Heathrow odlatują samoloty 90 linii. Między innymi British Airways, LOT, Air France, Lufthansa, Alitalia. Loty odbywają się w 170 kierunkach świata, m.in. do Irlandii, na Bliski Wschód, do Japonii, na Cypr, Islandię, do Stanów Zjednoczonych, Polski, Grecji i Rosji. Rocznie Heathrow odwiedza niemal 70 milionów pasażerów, z których tylko 11 procent podróżuje po Wielkiej Brytanii, a prawie połowa wybiera się w bardzo dalekie trasy.
Lotnisko Heathrow obsługiwane jest przez British Airports Authority, przewoźnika z tradycjami, właściciela siedmiu lotnisk brytyjskich. Heathrow jest także centrum linii British Airways, Virgin Atlantic Airways oraz British Midland Airways Limited (BMI).
Położone jest 24 kilometry (15 mil) na wschód od Londynu, posiada dwa równoległe pasy startowe (wschód-zachód) plus jeden krótki (oznaczony numerem 23), z którego samoloty startują podczas silnych wiatrów (choć od niedawna służy głównie za postój taksówek) i cztery terminale. Piąty terminal jest aktualnie w fazie budowy, ale jego otwarcie zaplanowano już na marzec 2008 roku. Na Heathrow planowane są także inne modernizacje: istnieje zamiar przebudowania i odnowienia pozostałych czterech terminali czy stworzenia dodatkowych pasów startowych. W trakcie czterech lat (od 2008-2012) mają być zburzone terminale 1 i 2, które zastąpi Heathrow East – nowoczesny architektonicznie budynek, mający zapewnić pasażerom maksimum komfortu podróży.
W czasach pierwszej wojny światowej Heathrow było miejscem przylotów i odlotów lotnicta wojskowego Wielkiej Brytanii. Loty cywilne z tego miejsca rozpoczęto dopiero w 1946 roku. Pierwszym takim rejsem był lot do Buenos Aires przez Lizbonę. 31 maja 1946 roku nastąpiło oficjalne otwarcie Heathrow dla cywilnych lotów pasażerskich.
Pierwszą płytkę pod nowoczesny pas lotu, ceremonialnie położyła królowa Elżbieta II w 1956 roku. Ona też otworzyła pierwszy terminal, wtedy znany jako Europa Building, dziś jako Terminal 2 (jeden z tych, które – jak wspomnieliśmy wcześniej – mają zostać wyburzone w najbliższym czasie). 1 kwietnia 1955 roku otwarto zaprojektowaną przez Fredericka Gibberda, niemal 40 metrową wieżę kontroli, która zastąpiła starą wieżę RAF (Royal Air Force).
W roku 1977 przedłużono londyńskie metro o drogę do Heathrow bezpośrednio z centrum miasta (konkretnie dzięki linii Piccadilly Line). Ponad dwadzieścia lat później powstała też specjalna kolejka dowożąca pasażerów na miejsce - Heathrow Express.
Liczba gości lotniska stale się powiększała, więc konieczna była budowa kolejnego terminalu. W 1986 roku książę i księżna Walii otworzyli czwarty terminal na Heathrow.
Dziś z Heathrow odlatują samoloty 90 linii. Między innymi British Airways, LOT, Air France, Lufthansa, Alitalia. Loty odbywają się w 170 kierunkach świata, m.in. do Irlandii, na Bliski Wschód, do Japonii, na Cypr, Islandię, do Stanów Zjednoczonych, Polski, Grecji i Rosji. Rocznie Heathrow odwiedza niemal 70 milionów pasażerów, z których tylko 11 procent podróżuje po Wielkiej Brytanii, a prawie połowa wybiera się w bardzo dalekie trasy.
poniedziałek, 29 grudnia 2008
Lotnisko Katowice Pyrzowice KTW
Międzynarodowy Port Lotniczy Katowice w Pyrzowicach (ang.: Katowice International Airport, kod IATA: KTW, kod ICAO: EPKT) znajduje się niedaleko miejscowości Pyrzowice, w odległości około 30 kilometrów od jednego z najważniejszych miast Górnego Śląska – Katowic. Lotnisko stanowi centralny punkt Górnośląskiego Związku Metropolitalnego, który obejmuje miasta na prawach powiatu, leżące na obszarze konurbacji górnośląsko-zagłębiowskiej.
W czasie II Wojny Światowej istniało tu niemieckie lotnisko zapasowe, a jego powstanie jest o tyle ciekawe, iż stworzono je na niegdysiejszych terenach bagnistych, których osuszanie i utwardzanie przysporzyło sporo pracy. Spośród powstałych wówczas trzech druga startowych, ostatnia o kierunku wschodnio-zachodnim i długości wówczas 1449 metrów, została przystosowana do dzisiejszych celów. Po opuszczeniu terenu przez Niemców, lotnisko zostało zajęte przez siły radzieckie w styczniu 1945 roku, a następnie przez wojsko polskie, w celu użytkowania go jako lotnisko zapasowe. Aż do roku 2000 funkcjonowało tu równocześnie lotnisko wojskowe i cywilne, ale z początkiem nowego wieku teren przeszedł całkowicie pod zarząd cywilny.
Port Lotniczy w Katowicach jest najwyżej położonym punktem lotniczym w Polsce, co stwarza dobre warunki i mniejszą ilość dni niedogodnych do lądowania (stąd często przy złych warunkach atmosferycznych na przykład w Warszawie, samoloty kierowane są właśnie do Katowic). Ponadto port szczyci się sporą ilością ściągających tu tanich linii lotniczych, jak i przewoźników i usług czarterowych. Port posiada dwa terminale pasażerskie oraz jeden handlowy. Terminal B oddany został do użytku w lipcu 2007 roku, posiada także największy taras widokowy spośród wszystkich polskich lotnisk. Od marca 2008 terminale będą podzielone w swoich funkcjach ze względu na przynależność do strefy w Usnii Europejskiej. I tak Terminal A obsługiwać będzie wszelkie przyloty i odloty z i do stref poza Schengen, podczas gdy Terminal B przeznaczony będzie dla lotów wewnątrz strefy Schengen. Obok terminali do przewozów pasażerskich znajduje się także terminal cargo (handlowy), z którego składów korzystają min. DHL (z centrum logistycznym w Bonn, Niemcy), Izba Celna w Katowicach, TNT Express i UPS (skrót od United Parcel Service, Stany Zjednoczone).
Na lotnisko można dojechać prywatnym samochodem, obierając drogę expresową S86 i podążając za niebieskimi tablicami kierującymi do portu, lub skorzystać z komunikacji miejskiej. Z Dworca Głównego w Katowicach o każdej pełnej godzinie odjeżdża autobus dowożący pod samo lotnisko, który zatrzymuje się także przy Hotelu Qubus, Hotelu Novotel oraz w Sosnowcu. Planowane jest także połączenie kolejowe, zbliżone do szynobusu krakowskiego.
W obrębie lotniska nietrudno wypożyczyć samochód (firmy min. Budget, Armada, Car Polonia), zjeść smaczny posiłek (Restauracja „Stara Chata” prowadzona przez Pol-Trans Catering, bary szybkiej obsługi), odprężyć się przy kawie (kawiarnie: Voyage i Cafe Bistro) lub dokonać potrzebnych zakupów. Lotnisko wydaje także własną gazetkę, której nazwę najprawdopodobniej przejmie cały port - Silesia Airport. Swoje punkty mają tu także banki PKO i BPH, a także kantory wymiany walut i poczta.
Z portu korzystają następujące linie lotnicze: Centralwings, Germanwings, JetAir, Lufthansa, Ryanair, WizzAir oraz Polskie Linie Lotnicze LOT. Loty czarterowe odbywają się z i do takich państw, jak Bułgaria (Burgas, Warna), Czarnogóra (Podgorica), Egipt (Hurghada, Szarm el-Szejk), Grecja (Chania, Iraklion, Rodos, Saloniki, Zakinthos), Hiszpania (Costa Brava, Teneryfa, Málaga, Palma de Mallorca), Islandia (Egilsstaðir), Izrael (Tel Awiw), Maroko (Agadir), Tunezja (Dżerba, Monastir, Tunis), Turcja (Antalya, Bodrum, Dalaman), Ukraina (Symferopol).
W czasie II Wojny Światowej istniało tu niemieckie lotnisko zapasowe, a jego powstanie jest o tyle ciekawe, iż stworzono je na niegdysiejszych terenach bagnistych, których osuszanie i utwardzanie przysporzyło sporo pracy. Spośród powstałych wówczas trzech druga startowych, ostatnia o kierunku wschodnio-zachodnim i długości wówczas 1449 metrów, została przystosowana do dzisiejszych celów. Po opuszczeniu terenu przez Niemców, lotnisko zostało zajęte przez siły radzieckie w styczniu 1945 roku, a następnie przez wojsko polskie, w celu użytkowania go jako lotnisko zapasowe. Aż do roku 2000 funkcjonowało tu równocześnie lotnisko wojskowe i cywilne, ale z początkiem nowego wieku teren przeszedł całkowicie pod zarząd cywilny.
Port Lotniczy w Katowicach jest najwyżej położonym punktem lotniczym w Polsce, co stwarza dobre warunki i mniejszą ilość dni niedogodnych do lądowania (stąd często przy złych warunkach atmosferycznych na przykład w Warszawie, samoloty kierowane są właśnie do Katowic). Ponadto port szczyci się sporą ilością ściągających tu tanich linii lotniczych, jak i przewoźników i usług czarterowych. Port posiada dwa terminale pasażerskie oraz jeden handlowy. Terminal B oddany został do użytku w lipcu 2007 roku, posiada także największy taras widokowy spośród wszystkich polskich lotnisk. Od marca 2008 terminale będą podzielone w swoich funkcjach ze względu na przynależność do strefy w Usnii Europejskiej. I tak Terminal A obsługiwać będzie wszelkie przyloty i odloty z i do stref poza Schengen, podczas gdy Terminal B przeznaczony będzie dla lotów wewnątrz strefy Schengen. Obok terminali do przewozów pasażerskich znajduje się także terminal cargo (handlowy), z którego składów korzystają min. DHL (z centrum logistycznym w Bonn, Niemcy), Izba Celna w Katowicach, TNT Express i UPS (skrót od United Parcel Service, Stany Zjednoczone).
Na lotnisko można dojechać prywatnym samochodem, obierając drogę expresową S86 i podążając za niebieskimi tablicami kierującymi do portu, lub skorzystać z komunikacji miejskiej. Z Dworca Głównego w Katowicach o każdej pełnej godzinie odjeżdża autobus dowożący pod samo lotnisko, który zatrzymuje się także przy Hotelu Qubus, Hotelu Novotel oraz w Sosnowcu. Planowane jest także połączenie kolejowe, zbliżone do szynobusu krakowskiego.
W obrębie lotniska nietrudno wypożyczyć samochód (firmy min. Budget, Armada, Car Polonia), zjeść smaczny posiłek (Restauracja „Stara Chata” prowadzona przez Pol-Trans Catering, bary szybkiej obsługi), odprężyć się przy kawie (kawiarnie: Voyage i Cafe Bistro) lub dokonać potrzebnych zakupów. Lotnisko wydaje także własną gazetkę, której nazwę najprawdopodobniej przejmie cały port - Silesia Airport. Swoje punkty mają tu także banki PKO i BPH, a także kantory wymiany walut i poczta.
Z portu korzystają następujące linie lotnicze: Centralwings, Germanwings, JetAir, Lufthansa, Ryanair, WizzAir oraz Polskie Linie Lotnicze LOT. Loty czarterowe odbywają się z i do takich państw, jak Bułgaria (Burgas, Warna), Czarnogóra (Podgorica), Egipt (Hurghada, Szarm el-Szejk), Grecja (Chania, Iraklion, Rodos, Saloniki, Zakinthos), Hiszpania (Costa Brava, Teneryfa, Málaga, Palma de Mallorca), Islandia (Egilsstaðir), Izrael (Tel Awiw), Maroko (Agadir), Tunezja (Dżerba, Monastir, Tunis), Turcja (Antalya, Bodrum, Dalaman), Ukraina (Symferopol).
Lotnisko Kraków – Balice im. Jana Pawła II KRK
Krakowski port lotniczy (lub Kraków Airport; kod IATA: KRK, kod ICAO: EPKK) mieści się niedaleko bazy wojskowej w Balicach, nieco ponad 10 kilometrów od jednego z najczęściej odwiedzanego przez turystów i największego miasta Polski – Krakowa.
Historia cywilnego lotniska na przeloty pasażerskie oraz handlowe w Balicach rozpoczyna się w roku 1964, kiedy Ministerstwo Obrony Narodowej postanowiło przeznaczyć część istniejącego tu lotniska wojskowego przeznaczyć na cele cywilne. Pierwszy budynek dworca pasażerskiego został oddany do użytku w cztery lata później, w tym roku także lotnisko zostało wyposażone w precyzyjny radar PAR-T3. W kolejnych latach lotnisko było stopniowo wyposażane w konieczne elementy, jak oświetlenie pasa startowego czy strażnica przeciw pożarowa. Od roku 1989 ruszyły prace nad rozbudową i przystosowaniem dworca do większej przepustowości pasażerów i tak w 93 roku oddano pierwszą wersję terminala, który był stopniowo rozbudowywany na potrzeby międzynarodowego, zwiększającego się ruchu. Pod opiekę patrona, Papieża Jana Pawała II, terminal został oddany 30 listopada 1995 roku, wraz z oficjalnym otwarciem odnowionego i wydłużonego pasa startowego.
Pierwszy oficjalny lot transatlantycki do portu w Krakowie – Balicach odbył się 7 grudnia 1997 roku. Lecący z z Newark Boeing 767 należący do PLL LOT rozpoczął niejako nową erę dla lotniska i zainaugurował otwarcie ważnego kanału podróżniczego. Rok następny to zatem rok pierwszy przylotów linii z Izraela, Nowego Yorku, Chicago i Toronto. Kolejnym ważnym krokiem było otwarcie w roku milenijnym nowego Terminalu Cargo, a następnie uruchomienie usług tanich przewoźników (jak Germanwings czy Sky Europe) w roku 2004. Otwarcie nowego terminala dla ruchu krajowego nastąpiło 1 marca 2007.
Wraz ze wzrostem popularności turystycznej i biznesowej Polski oraz samego Krakowa, a także dzięki wzrastającemu znaczeniu samego portu, lotnisko w Balicach rozwijało się nie tylko pod względem czysto technicznym, ale także jakościowym. Stopniowo otwierano tu sklepy i restauracje, dzięki którym podróżni oraz oczekujący na swoich bliskich mogą spędzić miło i ciekawie czas. Usprawniono także system wyjazdu i wyjazdu, dzięki czemu podróżny może zostać szybko i sprawnie przekierowany od kontroli bagażu do kontroli biletu. Rozbudowane zostały poczekalnie, w których zadbano o komfort klientów. Usprawniono także system dowozu pasażerów autobusami od budynku do samolotu. Lotnisko może się zatem już poszczycić wysokim standardem dorównującym standardom europejskim i zbliżającym go do innych dużych lotnisk polskich, jak te w Warszawie, Poznaniu czy Katowicach.
Od roku 2006 istnieje połączenie pociągowe Kraków Główny (główny dworzec PKP w Krakowie, znajdujący się ok 10 minut od Rynku Głównego) – Kraków Balice. Szynobus dowozi podróżnych w okolice terminalu międzynarodowego T1, a odległość między stacją a lotniskiem można pokonać pieszo.
Z międzynarodowego terminala (T1) korzystają następujące linie: Alitalia (Włochy: Mediolan-Malpensa), Austrian Airlines (Austria: Wiedeń-Schwechat), Bmibaby (Wielka Brytania: Birmingham, British Airways (Wielka Brytania: Londyn-Gatwick), Brussels Airlines (Belgia: Bruksela), Centralwings (Holandia: Amsterdam-Schiphol, Grecja: Ateny-Elefthérios Venizélos, Wielka Brytania: Birmingham, Londyn-Gatwick, Manchester, Włochy: Bolonia, Rzym-Ciampino, Irlandia: Cork, Dublin, Hiszpania: Girona, Niemcy: Hamburg, Lille), Czech Airlines (Czechy: Praga-Ruzyně), easyJet (Wyspy Brytyjskie: Belfast-International, Bristol, Bournemouth, Dortmund, Edynburg, Liverpool-John Lennon, port lotniczy Londyn-Gatwick, Londyn-Luton, Newcastle, Francja: Paryż-Roissy-Charles de Gaulle), Finnair (Finlandia: Helsinki-Vanataa), Germanwings (Niemcy: Kolonia/Bonn-Konrad Adenauer, Stuttgart), Jet2.com (Anglia: Leeds/Bradford), Jet Air (Poznań), LOT Polish Airlines (Stany Zjednoczone: Chicago-O'Hare, Nowy Jork-JFK, Nowy Jork/Newark-Liberty, Niemcy: Frankfurt-Ren-Men, Francja: Paryż-Roissy-Charles de Gaulle, Izrael: Tel Awiw-Ben Gurion, Polska: Warszawa – Okęcie), także EuroLOT (Warszawa,Austria: Wiedeń-Schwechat), Lufthansa (Niemcy: Frankfurt-Ren-Men), Meridiana (Włochy: Turyn), Norwegian (Norwegia: Oslo-Gardermoen, Stavanger, Szwecja: Sztokholm-Arlanda), Ryanair (Irlandia: Dublin, East Midlands, Glasgow-Prestwick, Shannon, Anglia: Liverpool-John Lennon, Londyn-Stansted, Wlochy: Mediolan/Bergamo-Orio al Serio), Scandinavian Airlines System (Norwegia: Oslo-Gardermoen), SkyEurope Airlines (Austria: Wiedeń-Schwechat), Sterling Airlines (Dania: Kopenhaga-Kastrup), Transavia (Francja: Paryż-Orly). Terminal krajowy (T2) przeznaczony jest dla rejsów do Warszawy Polskimi Liniami Lotniczymi LOT, także przez EuroLOT i JetAir. Częstymi i popularnymi są także loty czarterowe (między innymi do Turcji, Egiptu, Hiszpanii i Włoch).
Historia cywilnego lotniska na przeloty pasażerskie oraz handlowe w Balicach rozpoczyna się w roku 1964, kiedy Ministerstwo Obrony Narodowej postanowiło przeznaczyć część istniejącego tu lotniska wojskowego przeznaczyć na cele cywilne. Pierwszy budynek dworca pasażerskiego został oddany do użytku w cztery lata później, w tym roku także lotnisko zostało wyposażone w precyzyjny radar PAR-T3. W kolejnych latach lotnisko było stopniowo wyposażane w konieczne elementy, jak oświetlenie pasa startowego czy strażnica przeciw pożarowa. Od roku 1989 ruszyły prace nad rozbudową i przystosowaniem dworca do większej przepustowości pasażerów i tak w 93 roku oddano pierwszą wersję terminala, który był stopniowo rozbudowywany na potrzeby międzynarodowego, zwiększającego się ruchu. Pod opiekę patrona, Papieża Jana Pawała II, terminal został oddany 30 listopada 1995 roku, wraz z oficjalnym otwarciem odnowionego i wydłużonego pasa startowego.
Pierwszy oficjalny lot transatlantycki do portu w Krakowie – Balicach odbył się 7 grudnia 1997 roku. Lecący z z Newark Boeing 767 należący do PLL LOT rozpoczął niejako nową erę dla lotniska i zainaugurował otwarcie ważnego kanału podróżniczego. Rok następny to zatem rok pierwszy przylotów linii z Izraela, Nowego Yorku, Chicago i Toronto. Kolejnym ważnym krokiem było otwarcie w roku milenijnym nowego Terminalu Cargo, a następnie uruchomienie usług tanich przewoźników (jak Germanwings czy Sky Europe) w roku 2004. Otwarcie nowego terminala dla ruchu krajowego nastąpiło 1 marca 2007.
Wraz ze wzrostem popularności turystycznej i biznesowej Polski oraz samego Krakowa, a także dzięki wzrastającemu znaczeniu samego portu, lotnisko w Balicach rozwijało się nie tylko pod względem czysto technicznym, ale także jakościowym. Stopniowo otwierano tu sklepy i restauracje, dzięki którym podróżni oraz oczekujący na swoich bliskich mogą spędzić miło i ciekawie czas. Usprawniono także system wyjazdu i wyjazdu, dzięki czemu podróżny może zostać szybko i sprawnie przekierowany od kontroli bagażu do kontroli biletu. Rozbudowane zostały poczekalnie, w których zadbano o komfort klientów. Usprawniono także system dowozu pasażerów autobusami od budynku do samolotu. Lotnisko może się zatem już poszczycić wysokim standardem dorównującym standardom europejskim i zbliżającym go do innych dużych lotnisk polskich, jak te w Warszawie, Poznaniu czy Katowicach.
Od roku 2006 istnieje połączenie pociągowe Kraków Główny (główny dworzec PKP w Krakowie, znajdujący się ok 10 minut od Rynku Głównego) – Kraków Balice. Szynobus dowozi podróżnych w okolice terminalu międzynarodowego T1, a odległość między stacją a lotniskiem można pokonać pieszo.
Z międzynarodowego terminala (T1) korzystają następujące linie: Alitalia (Włochy: Mediolan-Malpensa), Austrian Airlines (Austria: Wiedeń-Schwechat), Bmibaby (Wielka Brytania: Birmingham, British Airways (Wielka Brytania: Londyn-Gatwick), Brussels Airlines (Belgia: Bruksela), Centralwings (Holandia: Amsterdam-Schiphol, Grecja: Ateny-Elefthérios Venizélos, Wielka Brytania: Birmingham, Londyn-Gatwick, Manchester, Włochy: Bolonia, Rzym-Ciampino, Irlandia: Cork, Dublin, Hiszpania: Girona, Niemcy: Hamburg, Lille), Czech Airlines (Czechy: Praga-Ruzyně), easyJet (Wyspy Brytyjskie: Belfast-International, Bristol, Bournemouth, Dortmund, Edynburg, Liverpool-John Lennon, port lotniczy Londyn-Gatwick, Londyn-Luton, Newcastle, Francja: Paryż-Roissy-Charles de Gaulle), Finnair (Finlandia: Helsinki-Vanataa), Germanwings (Niemcy: Kolonia/Bonn-Konrad Adenauer, Stuttgart), Jet2.com (Anglia: Leeds/Bradford), Jet Air (Poznań), LOT Polish Airlines (Stany Zjednoczone: Chicago-O'Hare, Nowy Jork-JFK, Nowy Jork/Newark-Liberty, Niemcy: Frankfurt-Ren-Men, Francja: Paryż-Roissy-Charles de Gaulle, Izrael: Tel Awiw-Ben Gurion, Polska: Warszawa – Okęcie), także EuroLOT (Warszawa,Austria: Wiedeń-Schwechat), Lufthansa (Niemcy: Frankfurt-Ren-Men), Meridiana (Włochy: Turyn), Norwegian (Norwegia: Oslo-Gardermoen, Stavanger, Szwecja: Sztokholm-Arlanda), Ryanair (Irlandia: Dublin, East Midlands, Glasgow-Prestwick, Shannon, Anglia: Liverpool-John Lennon, Londyn-Stansted, Wlochy: Mediolan/Bergamo-Orio al Serio), Scandinavian Airlines System (Norwegia: Oslo-Gardermoen), SkyEurope Airlines (Austria: Wiedeń-Schwechat), Sterling Airlines (Dania: Kopenhaga-Kastrup), Transavia (Francja: Paryż-Orly). Terminal krajowy (T2) przeznaczony jest dla rejsów do Warszawy Polskimi Liniami Lotniczymi LOT, także przez EuroLOT i JetAir. Częstymi i popularnymi są także loty czarterowe (między innymi do Turcji, Egiptu, Hiszpanii i Włoch).
Subskrybuj:
Posty (Atom)